Wings of Desire

2011-10-10T11:26:00.001-04:00

حالا مرا دوباره بخوابان
در زير آفتاب بخوابان
از ديگران جدا بخوابان تنها بخوابان
ودر کنار حفره گنجشکي بخوابان
و در بهار بخوابان
از پشت سر بيا و ، نگاهم کن وَ روز و شب نگرانم باش آن گاه
بي دغدغه مرا بميران اين جا همين جا

شعر از رضا براهنی

2011-08-18T02:40:00.000-04:00

عجالتا بگویم که گفته باشم که دو سال پیش همین موقع در همان فرودگاه کذایی بودم و دو ساعت و نیم دیگر پرواز من بود..هیچ وقت از یادم نمیرود..آن ماه های آخر، آن هفته های آخر، آن روز های آخر، آن ساعت های آخر، آن دقیقه های آخر، آن ثانیه های آخر، آن لرزیدن و آن تنهایی آخر..و آن گیجی و شوک و اشک ادامه دار تمام راه.. آن بارغمی که هر بار به آن فرودگاه کذایی رفتم، حتی فکر کردم، سنگین تر شد، خیس تر شد.

جهت ثبت در تاریخ

2011-07-26T16:55:00.002-04:00

گمونم بار چهارمه که در دو-سه ماه اخیر خواب دیدم که رفتم تا آبشار نیاگارا سمت امریکا، و اونجا یه پل هست که خیلی هم بزرگ نیست (کلش گمونم ۲-۳ دقیقه آروم اگه راه برم) و تمام حس و آرزو و دلیل بودنم توی خواب اینه که تا وسط این پل برم و از آمریکا خارج شم و به کانادا وارد شم و بعد یکی دو ساعت برم تا به حمید و شیوا در تورنتو برسم. گمونم ناخودآگاهم تمام این چند سال کشف نکرده بود که میتونم این خواب رو ببینم و توی خواب فکر کنم که دارم میبینمشون و بعد از خواب غمناک از نو حالیم بشه که نمیتونم، فعلا.

پ.ن. من در نیویورک هستم و آنها در تورنتو/انتاریو. آبشار نیاگارا در مرز نیویورک و انتاریوست. از نیویورک تا تورنتو کلا با ماشین یا اتوبوس که فراوان میرود ۶-۷ ساعت است، در این حد میسوزم من. بعد روی این پل مزبور یک خطی هست که از آن به بعدش کاناداست و از آن به قبلش آمریکاست. از آن به بعدش پرچم کاناداست و از آن به قبلش پرچم آمریکا و منی که پرچم هیچ سرزمینی را ندارم و فقط میخواهم بروم کسانی را ببینم که دوستشان دارم.

2011-03-15T00:25:00.001-04:00

چنان آدم مزخرفی که من باشم کلا خوشی را به کام هر که دور و برم باشد حرام میکنم. مثال؟

آن عید آخری که ایران بودم، مثل چی میخواستم با برادرم مسافرت بروم و میدانستم که آرزویش به دلم میماند و بعد مثل ابر بهار تمام مسافرت را گریه کردم که میخواستم چند ماه دیگرش بیایم اینجا. این هم روزهای تعطیل اینجایم است که تز فوق لیسانسم مانده است و باید بنویسم تا یک ماه دیگر و دست کم از استرس و ترس نمیتوانم از جایم تکان بخورم. البته بعضی وقت ها هم از عمد از این کار ها میکنم، آن قدر که تشخیصش دشوار میشود.

کلا توصیه نمیشوم. والا. والسلام.

2011-03-10T19:33:00.001-05:00

رویای خیس کفش های خشک خسته

و بهاری

که نرم نرمک،

سبز،

میخزد

پ.ن. که بماند به یادگار: دهم مارچ دو هزار و یازده میلادی، نیویورک

دنیا که گرد هست، آن قدر ها هم بزرگ نباید باشد.

2010-08-30T14:53:00.005-04:00

تو که داری میروی به خاک قدیم پر از آغوش ها و خنده ها و اشک هامان. خشم ها و نوازش هامان. نفس هامان، عمیق ها و تنگ هامان. مهر ها و مهر ها و مهر هامان. انگار آخرش که نگاه میکنی، هیچ چیز هیچ چیز هیچ چیز، به نابی همین جهش علاقه میان ما نیست. احساسی از جنس عشق و آرامش از وجود داشتن هم، خواهش و تمنای بودن کنار هم و لبخندی که آن آخر های وجودت هست برای اینکه چنین احساسی را تجربه میکنی و رشد میکنی. برای این که هستیم در دل های هم. متفاوت هستیم از خیلی ها برای تجربه هامان، شکی نیست. و این خوب هم است. بزرگ میشویم باز هم. دنیا که گرد هست، آن قدر ها هم بزرگ نباید باشد. ایمان دارم که سختی های روزگار و دوری دست هامان بر ما خواهد گذشت، نه آنقدر دیر، و آن وقت تنها قطره اشکی خواهد بود از سر گذر آن مثل کودکی که به دنیا بیاوری که دنیا دنیا دوستش داری و دردت آورده است برای زاده شدنش.
سپاس بودنت را از آن زمانی که با این چشم های سبزآبی درخشان طناز معصوم، با این دل زلال صاف به دنیا آمدی تا همیشه.

عادتی که دوست ندارمش

2010-07-25T00:23:00.003-04:00

خیلی از پدران/مردان ایرانی ای که اهل روزنامه خواندن یا اخبار شنیدن اند و یا دیده امشان و یا در تلویزیون بوده اند، همیشه برایم عجیب بودند. از این لحاظ که چطور میتوانند هنوز ندانند در خانه شان، بر همسر و بچه هاشان چه گذشته در روز، دنیایشان دست کیست، حالشان چطور است، و این حرف ها، قبل از هرچیز وارد خانه که میشوند شروع کنند به تماشای تلویزیون یا خواندن روزنامه. به نظرم رفتار عجیبی ست. نمیفهممش که چطور دانستن اینکه فلان کشور وزیرش به فلان کشور چه گفت یا آقازاده ی ایکس چه درفشانی ای فرمودند، اهمیت و فوریت اش از دانستن حال خانواده ی فرد یا "بودن" با آنها یا لبخند و محبت به میانشان بیشتر میشود. این عادت را دوست ندارم

کمی فکر کنید..آیا این گونه اید؟ من زمانی بودم، و حالا میفهمم که برای من چه ابلهانه بود آن روال.
آیا خودتان را به دنیای بیرون پرتاب میکنید پیش از آنکه بدانید دنیای نزدیکانتان چه درش گذشته است و دیگر شاید برای دانستنش دیر باشد و مزه ای یا فایده ای نداشته باشد دانستنتان؟ این کاری ست که از نگاه من خیلی از بزرگ تر های ما کرده اند و می کنند. مثل همان مدل روزنامه و سکوت در خانه. ما هم فقط شاید مدلش را عوض کرده باشیم. وگرنه، شاید همان چیزهایی که راجع به آنها دوست نداشته ایم را داریم جور دیگری خودمان بازی میکنیم

پ.ن. باز دوباره صبح شد..من هنوز بیدارم..باز در گوشم میزند.

ستاره ها

2010-07-10T21:28:00.006-04:00

ستاره های جیب های کودکی ام را

امشب دارم در آسمان میگذارم

چند تا در آسمان اصفهان میگذارم

چند تا در آسمان پکن

چند تا تورنتو

چند تا تهران

یکی نیویورک

چند تا هم کنار بال هر هواپیمای در پرواز

سقف وطنم را این گونه می آفرینم.

کفش های عشق

2010-07-01T22:39:00.000-04:00

آن کفش های قهوه ای را میخواستم بپوشم، گذاشته بودم دم در. آمدنی، هول شدم، حالم خوش که نبود، داشتم جان میدادم..آن یکی کفش های نمیدانم چه رنگ بی معنی را پوشیدم برای سفری که برای معنا بود، به خیالم. هرچند، داستان آن ها را، معنی شان را، و آن روز را و همه ی آن روز ها را که یادم نمیرود..فقط کفش ها را ندیدم دیگر. امروز اما، .در خیابان های منهتن، بار زندگی ام را، سخت به دوش میکشیدم، و میدانی..آن کفش های قهوه ای دیگر، آن کلارک ها را یادت هست که روز اول بعد از آن برک آپ برایم خریدی؟ آن ها پایم بود و دلم را گرم میکرد و چشمم را خیس. فکر کردم فقط آن قدری باید بپوشمشان که تا همیشه بمانند و تا همیشه بتوانم بپوشمشان. امروز که نه، همیشه با من بودی، هستی، خواهی بود.

از تو چه پنهان؟ راستش...مگر نه؟

2010-06-14T19:18:00.002-04:00

انگار جاهایی و گاه هایی در زندگی هست که وقتی داری نزدیک میشوی به بخشی از آن آرزو که خیلی خیلی میخواهی، آن چنان دست و دلت میلرزد از شوق و دیگر نمیدانم چه که به زمین و زمان گیر میدهی. جوش میزنی. به این طرف آن طرف میخوری کبود میشوی. زمان نمیگذرد. استرس میگیری. نق میزنی. به خودت. به او. همچنان هر لحظه سپاس میگویی و عمیقا شادی. اینجوری میشود. زندگی من به از این گاه ها و جاهایش رسیده است.

پ.ن. یک چیز هایی را یک جایی باید نوشت جز ایمیل و این چیز ها.. تا بعد بنشینیم یک شب بخوانیم آرام. جنگجوی چای ریزدویست جنگه ی من.

آشپزی

2010-05-23T21:01:00.002-04:00

عاشقی کردن و پیاز رنده کردن شبیه اند به هم. از لحاظ اینکه عاشقی نباشد، زندگی بی مزه است؛ حتی هم، بد مزه ست یا یک چیز اساسی اش کم است. پیاز هم نباشد غذا بی مزه یا حتی بد مزه. هردو اما اشکت را در مراحلی در می آورند.

بله. این گونه است.

2010-05-21T18:39:00.001-04:00

2010-05-13T00:03:00.000-04:00

دارم فکر میکنم مجازات کسی که از روی فقر دزدی میکند، چه باشد عادلانه است؟

پ.ن. سکانس پایانی فیلم دزد دوچرخه، از ویتوریا دسیکا را دیدم؛ فیلم را باید دید انگار.

2010-05-11T23:15:00.001-04:00

photo source: http://mintchip.tumblr.com/

2010-05-11T10:58:00.001-04:00

ترکیدن از حسودی/داغ دل/ غیره که نمیرم تیاتر شهر. پپپپپوووووووووق! ترکیدم!

پ.ن. نوشته شد که بماند رد پای این اتفاقات مهم همه جا :دی

---

پ.ن.۱ ساعت بعد، بعد از سوار قطار شدن: به خصوص وقتی سوار قطار میشوی و میبینی دو نفر رو به رویت نشسته اند و آقاهه هی با مهربانی که کاملا ملموس است، بوس های نرم میکند خانم کنارش را و دستشان در دست هم است. آخ دلت میترکد. آخ میترکد. آخ.. :(

2010-05-09T14:10:00.000-04:00

کلمه ای ندارم

او بی صفت است

او میکشد

اندر احوالات ما و ددلاینیزیمیسم

2010-05-02T19:48:00.002-04:00

۱-وقتی ددلاین دارید و دانشجوی فوق یا دکترا درخارج(!) هستید و تنها هستید، چه غذایی میخورید؟

۲-بلال کباب میکنم، ذرت آب پز میکنم، اوت میل درست میکنم ماکزیمم با شیر، به سبزی سس رنچ میزنم و میخورم فکر میکنم کاهوست، نان و پنیر میخورم. تروپیکانا میخورم و نگرانم که وقتی تمام شد چه کنم. و هی در یخچال میروم میبینم چیزی ندارم.

۱- خب چرا به خرید نمیروی؟

۲- چون ددلاین دارم! میفهمی؟ استاد دارم که باید ازم راضی باشد و قند در دل آب کند که من شاگردش ام.

۱- وقتی غذایت تمام شد چه میکنی؟ از گشنگی میمیری؟

۲- تقریبا بله. با آب و اوت میل ادامه میدهم. اوت میل هیچ وقت تمام نمیشود. و در نتیجه اگر از یکسانی تغذیه نمیرم، از گشنگی نمیمیرم.

۱-دیگر چه کار میکنی؟

۲-دیگر هیچی، مینشینم صبح تا هروقت که بکشد مغزم.

۱- حالا محمود اگه بخواهد بیاید سازمان ملل چه؟

۲- سعی میکنم بخش فکر کردنی را به آن وقت بیاندازم بروم جلوی سازمان ملل فکر کنم.

۱-چیز دیگری داری بخواهی بگویی در شرح حال یک دانشجوی مثل خودت؟

۲- نه دیگر. فقط اینکه تنها ساپرت آدم هایت است که میماند در این شرایط.

پ.ن. خیلی پیام اخلاقی خوبی داشت، نه؟ :دی

پ.ن. من به کامنت های پست قبل باز خواهم گشت بعد از ددلاین ها. موضوع همچنان باز است.

2010-04-28T23:18:00.006-04:00

من سؤال دارم. دیدن یک زن، بدون زیبایی جسمی و جذابیت جنسی او برای مردان امکان دارد یا ندارد؟ دیدن او به عنوان یک انسان، بدون فاکتور جنسیتی و جنسی او. مردان میتوانند جوری فکر کنند و جوری باشند که زنان با آنها صرفا از جایگاه انسان بودنشان دوست باشند، یا نه؟ در هر سطحی از رابطه. از یک سلام احوال پرسی گرفته، تا شوخی، تا قهوه خوردن و ... آیا مردان میتوانند باقی خاصیت های زن را ببینند جز این یک مورد را؟ برای مرد"ان" هم که نه، برای تو، مرد/پسری که اینجا را میخوانی چطور؟ برای شوهر یا دوست پسرت چه طور؟

خب شاید طیف باشد. از ۱ تا ۱۰ نمره بدهید مثلا. که ۱ مینیمم نگاه جنسی و ۱۰ ماکزیمم نگاه جنسی است. میتوانید مردان را از نظر اینکه در رابطه ی تعهد داری با زنی هستند یا خیر نیز طبقه بندی کنید و پاسخ دهید.

پ.ن. اگر فکر میکنید جوری این سؤال ها را میشود کوچک تر کرد که بشود پاسخ داد، این کار را بکنید، سؤال را در میان بگذارید و پاسخ دهید.

پ.ن. این پست کامنت-لازم است. خوشحال میشوم تعداد بیشتری دیدگاه را ببینم.

مینویسیم که بماند

2010-04-27T01:01:00.000-04:00

همه جا ساکته. دیگه این پلیسه و کلینر ه هم رفتن. تا صبح هیشکی نمیاد. من خوابم میاد. اما بخوابم وقت کم میارم. یکی به استاد من بگه من دانشجوی خوبی ام. چرا نمیفهمه؟ :(

پ.ن.۱. ژانر مطلب پر بار

پ.ن.۲. قالب پ.ن.۱.، کپی رایت از زهره

2010-04-21T04:08:00.002-04:00

من دیوانه ام (خودت هم دیوانه ای ها! شروع نکن ها!). ساعت چهار صبح است. مانده ام دانشگاه و قصد دارم شب های آتی هم بمانم تا تمام کنم این کار ها را. اینجا کسی نیست و کسانی که تمیز میکنند میروند پاسی از شب که بگذرد و بعد الان مثلا صدا می آید و من آب دهانم را نمیتوانم از ترس قورت دهم. بگو مجبوری؟ شماره ی پلیس کمپس را هم آماده کرده ام. در این حد! حالا در از بیرون باز نمیشود ها. باید کارت کشید و اینها. اما خب..وای :-س

شاید این آخرین پست این وبلاگم و همه ی وبلاگ های دیگری که شاید در آینده میداشتم باشد. صدا می آید. ووووووی

2010-04-16T08:06:00.001-04:00

ت.م.ا.م.

گل های زرد، آرزو های سپید

2010-04-13T20:13:00.002-04:00

آرزو های رسیده

آرزو های نرسیده

آرزو های هنوز به دل نیامده

پ.ن.۱. شبیه دفتر آرزو هایی که آن روز که میخواستم برای آخرین عید بروم امام زاده طاهر کرج و مهربان همراهم شدی، شبانه برایم ساخته بودی

پ.ن.۲. این گل زرد ها هستند که بعد قاصدک میشوند ها. گفتم همین جوری محض شفاف سازی.

سگ ها هم غروب دارند

2010-04-04T20:04:00.002-04:00

داشتم در خانه را باز میکردم که در همسایگی این تصویر را دیدم. آرام دوربین را در آوردم .. یاد این شعر زمزمه ی نوجوانی هایم کردم که :

دم غروب

میان حضور خسته ی اشیاء

نگاه منتظری

حجم وقت را میدید

--سهراب سپهری

کتاب دم کشیده ی من

2010-04-04T12:46:00.001-04:00

کتاب نو را قبل تر ها دوست تر داشتم. هنوز هم دارم. اما اتفاق عجیبی افتاد. نزدیک یکی از این پارک های معروف کوچک در داون تاون منهتن، که هروقت دیده ام درش یک اتفاقی میافتد، و دیروز یک آقایی با گچ پودر شده رنگی داشت یک طرح شبیه اسلیمی های ما در مساحتی تقریبا ۳۶ متر مربع روی زمین نقاشی میکرد(حیف که دوربینم را جا گذاشته بودم) و آن طرف تر یک باند موسیقی خیابانی داشت مردم را شاد میکرد با ترجیع بند "دو یو لاو می؟"، یک پیرمردی هم بساطش را پهن کرده بود و کتاب های دست چندم میفروخت. کتاب های خوبی داشت با دسته بندی نویسنده و ژانر و مود کتاب ها. اول "عاشق" مارگریت دوراس را برداشتم، اما بعد که داشتم فکر میکردم من که این را خوانده ام، یک هو چشمم افتاد به کتابی که جلدش پاره شده و چسب خورده بود; کتابی بود که نخوانده بودم و یک سالی بود که در لیست خواندنی هایم بود. نمیدانم چرا یک هو تاریخ آن کتاب برایم جالب شد. این که چرا جلدش پاره شده. هیچ داستانی هم برایش تصور نکردم حتی. اما اصلا دلم کهنگی اش را خواست. مثل دوستی کهنه که دم میکشد و جا می افتد و یگانه و برای تومیشود. تا به حال فقط کهنگی کتاب های خودم را دوست داشته بودم. کتاب را به پنج دلار خریدم و دستی به نوارچسب رویش کشیدم و لبخندی بین من و پیرمرد رفت و آمد و من به راهم ادامه دادم.

غذای نازنین در آوردی مکزیکی

2010-03-30T20:25:00.002-04:00

صدای زنگوله ی ماسوله در نیویورک

2010-03-29T14:27:00.009-04:00

یک کاری که کشف کردم دوست دارم، رفتن به مغازه های خاص است. مثلا این مغازه در بروکلین داخلش آینه، صندلی، لباس، رو میزی، گل و گلدان، عود، شمع و از این جور چیز ها داشت. نور ملایم خورشید از شیشه می آمد تو و حس آرام و زلال خاصی به فضایش میداد. صاحبش یک خانم ۴۰-۵۰ ساله با موهای مشکی و پوست روشن و خوش برخورد. گلدان را که برای کسی که به خانه اش میرفتم خریدم، پرسیدم میشود چند تا عکس از مغازه تان بگیرم، خیلی قشنگ است. و گفت حتما، موجب خوشحالی ست. چند تا عکس گرفتم و آمدم بیرون. نه.. داشتم می آمدم بیرون که به دستگیره اش از این زنگوله های حلبی یا آهنی یا هرچه دیدم کپی آنچه ما در خانه مان داشتیم و چقدر اوایل که خانه باغ گلابدره بودیم باهاش بع بع میکردیم و بعد ها چه م. و ه. خوششان آمد و آنها هم زدند به سقفشان. فقط آن مهره های آبی فیروزه ای را کم داشت. اما مرا پر دادند آن زنگوله ها. دیگرغمناک نشدم. حس شیرین عجیبی بود ته دلم. بالاخره یک روز نه چندان دورباز هم بع بع میکنیم. از این زنگوله ها در نیویورک هم پیدا میشود حتی اگر از تهران و ماسوله نیاوریم. کمی آن طرف تر، باز از این گل های زرد دیدم که بچه تر که بودم میمردم برایشان و آن موقع که هنوز با کندن گل ها از شاخه مساله ای نداشتم حتما این کار را هر طور شده میکردم. از این گل ها در سنترال پارک و خیابان هم دیده بودم، اما این یکی خیلی خواستنی مینمود. بهار دیده میشود. بهار هم اسم قشنگی ست ها. نه؟

سه زنگوله

بهاریه ۱

2010-03-22T13:48:00.003-04:00

هوا دیوانه وار زیباست. هوا، زیبایی دیوانه کننده ایست. چنان ملس که میخواهی تمام خوشحالی هایت را فریاد بزنی که مردم لبخند بزنند و برایت آرزو های بهتر کنند. این کار را خوب بلدند. سبزی تازه. میگویند اینجا شکوفه های خیلی بزرگی دارند درخت ها نسبت به ایران. منتظرم ببینم. میگویند یک ماه دیگر سنترال پارک غرق شکوفه میشود. کوچک تر که بودم، پاییز را خیلی دوست میداشتم. حالا هرچند که همه ی فصل ها را، اما این اوایل بهار، مجنون میکند آدم را. هواست که اینجوری میخزد زیر پوست آدم یا استرس ددلاین ها یا چیز دیگر یا همه ی موارد؟

پ.ن. از این اولین بهار و اولین سال تحویل این گونه ای ام بعد تر خواهم نوشت که آغوشم چقدر تمنا داشت که هنوز حسش میکنم. که چقدر مهر داشت. که چه تلاشی کردم که عادل که تلفن کرد اشکم سرازیر نشود که شد. که چقدر آرزو کردم. و چه آدم ها از سکوتم آن دقیقه های تحویل سال متعجب بودند و تمرکزم که آرزویی جا نماند. که نام جدیدم "شاه وش سرو خانم" آمد از قول جناب حافظ و چه مرهمی بود. خواهم نوشت.

Thanks to Golnaz for bringing it up :)

2010-03-21T08:48:00.000-04:00

بهاریه

خلاصه بهارى ديگر

بى حضور تو

از راه مى‏رسد، ...

و آن‏چه كه زيبا نيست زندگى نيست

روزگار است،

گُل نيلوفر مردابه اين جهانيم

و به نيلوفر بودن خود شادمانيم،

سقفى دارد شادكامى

كف ناكامى ناپديد است.

هر رودخانه‏اى به درياچه خود فرو مى‏ريزد

به حسرت زنده رود زنده نمى‏شود رود

نمى‏شود آب را تا كرد و به رودخانه ديگرى ريخت

به رود بودن خود شادمان مى‏توان بود.

بهار، بهار است، و بر سرِ سبز كردن شاخه‏ها نيست

برف، برف است، هواى شكستن شاخه‏هاى درخت را ندارد

برگ را، به تمنا، نمى‏شود از ريزش باز داشت

با فصل‏هاى سال همسفر شو،

سقفى دارد بهار

كف يخبندان‏ها ناپديد است.

دستى براى نوازش و

زانوئى براى رسيدن اگر مانده است

با خود مهربان باش،

اگرچه تو نيز دروغى مى‏گوئى گاهى مثل من

دروغت را چون قندى در دهان گسم آب مى‏كنم

با خود مهربان باش.

نبودم اگر نبودى،

دروغ تو را

خار تشنه كاكتوسى مى‏بينم

كه پرندگان مهيبت را دور مى‏كند

به پرنده كوچك پناه مى‏دهد،

سقف دارد راستى

كف ناراستى ناپديد است،

اى ماه شقه شقه صبور باش!

چه‏ها كه نديده‏ئى

چه‏ها كه نخواهى شنيد

ما التيام زخم‏هاى تو را بر سينه مجروحت باز مى‏شناسيم

ماه لكه لكه!

مثل حبابى بر دريا بدرخش و

با آسمان خالى خود شادمان باش،

جشنواره آب است زندگى

چراغانى رودها كه به درياها مى‏رسند

زخم خورده بادها، زورق‏ها، صخره‏ها

سقفى دارد روشنى

كرانه تاريكى ناپديد است.

انديشه مكن كه بهار است و تو نرگس و سوسن نيستى

به حسرت زنده رود زنده نمى‏شود رود،

خاكت را زير و رو كن

ريشه و آبى مباد كه نمانده باشد،

سقفى دارد زندگى

كف نيستى ناپديد است،

به رنگ و بوى تو خود شادمان مى‏توان بود،

گُل نيلوفر مردابه اين جهانيم

و به نيلوفر بودن خود شادمانيم

شمس لنگرودی

سر اومد زمستون-بخش ۲

2010-03-18T22:11:00.012-04:00

central park

Met museum of art stairs in the street

central park

Met museum of art stairs in the street

chahar shanbe souri

حالا که دارد بهار میشود، میشود این را به خوبی در شهر دید. آدم ها ظاهرشان قشنگ تر شده. دست کم متفاوت و این تفاوت و گذاراز زمستان به بهار خیلی زیباست. هر میدان و پارک و کافه و خیابانی بروی، یک تعدادی آدم جمع شده اند و کسی ساز میزند، کسی میرقصد، کسی آواز میخواند، کسی کتاب میخواند، کسی نگاه میکند، کسی میبوسد، کسی سر به شانه ی کسی میخوابد، کسی عکس میگیرد، کسی میخندد..ندیدم کسی گریه کند این روز ها، اما خب لابد کسی هم گریه میکند. آدم اینجا منتظر فضا نمیشود و اگر میخواهد بنشیند مینشیند و اگر میخواهد دستی را بگیرد میگیرد ..

زمستان هم داستان خود را دارد که حالش نبود و ننوشتم. الان که میل نوشتنم می آید از بهار مینویسم. زمستان آینده از زمستان هم مینویسم. امید که حسش باشد.

موزه ی متروپولیتن در ضلع شرقی سنترال پارک و کافه های فراوان در آن اطراف این امکان را به من میدهد که بروم یک سر به موزه بزنم و چیز های جدید را ببینم، یک قدم در پارک بزنم، بدوم یا دوچرخه یا اسکیت بازی کنم، بنشینم یا دراز بکشم، عکس بگیرم، کتابم را هم یا در پارک یا یک کافه بخوانم و هم کارم را کرده باشم و هم زندگی ام جدای از آن نباشد آن قدر ها. میتوانم در لباس پوشیدنم هم تنوع بیشتری بدهم که البته این به هوا ربط دارد و نه موقعیت پارک و موزه.

شهر پارک های با مزه ای دارد، یکی از همین باغ ها چند روز پیش یک خانم فیلم ساز ایرانی دعوت کرده بود برای چهار شنبه سوری. آمریکایی هایی که آمده بودند، انقدر باز و روان بودند و میخواستند لذت ببرند که من به این نکته نگاه کردم که اصلا "لذت بردن" چقدر در فرهنگ عام ما مهجور افتاده. بچه های ۳-۴ ساله ی آمریکایی از روی آتش با هیجان و برای اولین بار میپریدند و کسی "بکن نکن"شان نمیکرد. و میتوانستم ببینم چقدر از ته دل میخندند. مقایسه کردم با چهار شنبه سوری هامان در ایران. دست کم آنچه نسل من دید. دست کم آنچه من دیدم بیشتر سال های زندگی ام. مراسم خیلی منظم و تمیز و روان برگزار شد. گویا در نیویورک اولین سال بود که مردم برای چهار شنبه سوری جمع میشدند که البته اکثرا هم ایرانی نبودند و شاید این برای من لذت بخش تر بود. دست کم مثل کالیفرنیا یا تورنتو که میگویند داغان نبود

حالا که چند ماه میگذرد، دارم ریز ریز تاثیرها و یاد گرفته ها و ... ای که در سال های زندگی ام به واسطه ی بودن درجایی که در آن به دنیا آمده ام را میبینم و فکر میکنم چیز هایی هست که باید از نو در حافظه ی یاد گیرنده ی من نوشته شوند. چیز هایی مثل همان "لذت بردن"، "آسان گرفتن"، "خبری نیست آن قدر ها و آرام بودن"، "ساده لذت بردن" .. تئوری شناختی اجتماعی که این روز ها خوانده ام این را برایم ملموس تر میکند. آنچه من یاد گرفته ام در این سال ها و آن چه رفتار میکنم، به محیطی که در آن بوده ام به شدت بستگی دارد و برای کسی مثل من (شاید همه ی آدم ها) پیدا کردن نکته هایی که برایش سازنده نیستند و تغییرشان, کار آسانی هم نیست هرچند لذت بخش. دیدن چیز های خوبی که آن فضا به من داده و قوی تر کردن و حمایت از آنهاهم لازم است که کم لطفی هم نکرده باشم. دارم عملا لزوم خوانده ها و شنیده هایم را از انبوه راه های "خوب" زندگی کردن و ... لمس میکنم

حالا که هنوز ۲ روز مانده تا بهار، میخواهم سپاس بگویم بار دیگر قدمی که برداشتم و رنج سفر را خریدم. آدم هایم را که حمایتم کردند و کنارم بودند و آنها که کنارم هستند را هم. تا این لحظه از زندگی ام با همه و همه ی آنچه هست، احساس خوبی داشته باشم و از اینکه صبح ها شهری را میبینم که دروغ چرا..اولین شهری ست که دوست میدارم و از اینکه محکم و قوی ادامه میدهم و برای آرزو هایم میجنگم و پیش میروم و کوتاه نمی آیم. از اینکه میتوانم دوست بدارم و از اینکه فکر میکنم که مگر چه قدر زنده ایم که بخواهیم با شوربختی و غم و غصه زندگی کنیم و از اینکه آسمان آبی ست و شکوفه ها در آمده اند و آفتاب زیباست و زندگی یارانم رو به پیشرفت است و از اینکه خیلی چیز های دیگر که الان مشق دارم که بخوانم و باید بروم. عمیقا چیز هایی هست که دلتنگشانم. اما تاب می آورم. اینها برای خوبی ست. من سپاس گزارم

و باور دارم هنوز یک دنیا اتفاق های خوب هست که نیفتاده و هنوز یک عالم زیبایی هست که ندیده و هنوز یک عالم آفتاب و آسمان و بهار و زمستان و پاییز و تابستان است که نیامده و هنوز یک عالم تجربه هست که نکرده ام. و هنوزیک عالم آرزو هست که نرسیده ام و هنوز یکعالم آرزو هست که نکرده ام. آرزو میکنم.

مرتبط

سر اومد زمستون-بخش ۱

2010-03-17T23:38:00.002-04:00

چند روزی ست که نزدیک بهار شده ایم و دلم میخواهد از یک عالم چیز که نگفته ام بنویسم. اما خب، زمانش دست نمیدهد. کوتاه بگویم که.. هجده آگوست از تهران، آمدم به نیویورک. هفت ماه پیش. از جایی که برای داشتن ساده ترین و کوچک ترین لذت هایم، حق هایم، باید کوتاه می آمدم یا میجنگیدم یا چشمانم را میبستم و نادیده میگرفتم..از جایی که با همه ی اینها زیاد خاطره ساخته ام درش. کشف ها کرده ام. خطر ها کرده ام. رشد ها کرده ام. آدم ها درش گذاشته ام. آمدم به جایی که احساس خفگی و ترس ندارم. هیچ کس ندارد. و ساده ترین آرزو هایی که سال ها داشته ام.. و شادی های کوچک ساده دارم. جایی که هیچ وقت انگار نمیمیرد. در زمستان کافه های گرم و در تابستان خیابان های شاد. درخت ها و آب ها و آدم هایی که مثلا هیچ چیز از چهارشنبه سوری هم ندانند، کودکانشان را می آورند که از آتش بپرند که کودکان ایرانی اجازه ی پریدن از آتش ندارند و کودکان امریکایی خودشان مسوول از آتش پریدن خودشان اند. آدم های باز. توصیف این شهر بماند که دوست دارم جداگانه برایش بنویسم. من این شهر عجیب را دوست دارم. خیلی دوست تر از قبل.

غرض آن که دارم فکر میکنم آرزوی لحظه ی تحویل سال پارسالم را خوب یادم هست. یک تکه اش این بود که "سال دیگه نیویورک باشم"..تکه های دیگرش بماند که چه بود. حالا نگاه میکنم که من امسال، نزدیک بهار نیویورک ام. دارم میبینم که دارم اینجا بزرگ میشوم ، شاید برای من هم این اتفاق، این گذار، این رشد، تا هفتاد سالگی هم پیش نمی آمد. شروع نمیشد. دارم میبینم پوست انداختنم را از پس سختی های زندگی ام. کنار سختی های زندگی ام. شاید کمی خشن باشد..بزرگ که میشوی، دیگر خودتی. کسی نمی آید مسایلت را برایت حل کند. کمک کند. دلداری بدهد حتی. وقت هایی هست که هیچ و دقیقا هیچ حمایتی نداری اگر بر عکسش نباشد و دقیقا آن وقت است که اگر قوی باشی و زنده بمانی، یک پولک دیگر پوست قدیمت هم جایش را به پوست جدیدت میدهد. دارم وحشی بودنم را زندگی میکنم. سخت است. سخت است. سخت است. خوب است. خیلی خوب خواهد بود. پارسال آرزو کرده بودم که الان اینجا باشم و حالا میخواهم سپاس بگویم. سال بعد هم خواهم نشست دم بهار، سپاس خواهم گفت برای داشتن بزرگ ترین آرزوی این بهارم.

2010-03-14T12:48:00.000-04:00

آن وقت ها

رفته بودم درخت بکارم

که گم شدم

میخواستم دستانم پر از شکوفه و نور باشد

و دامانم پر از گل

و گوشوارم گیلاس

رفتم و رفتم

هوا سرد بود و

آفتابی نه هنوز

آن قدر گم شدم

که از یادم رفت برای چه آمده بودم

کجا آمده بودم

می چرخیدم و راهی نه

از آن "فکر های گرد" که تو را به هیچ کجا نمیبرند

گم شدم و گم شدم و گم شدم

در اتاق خانه ام نور نمی آمد

حالا دم بهار

میگویند "چه خوب که هوای کالیفرنیا را در نیویورک داریم"

راست می گویند

حالا درخت باغم شکوفه زده

از ته باغ که بر میگشتم، پیدا کردم نهالش را

وقتی که من گم بودم

شکوفه زده انگار

میروم گیلاس بچینم

با لباس نرم حریر

با نسیم

یک عالم آفتاب

زود می آیم

تو چای بریز و حافظ بخوان

تا در هوای تازه نفس بکشیم

دارم پیدا شده دم میکشم

بعد ها در یک کافه

یا زیر یک درخت

یا کنار آبی

یا پشت چراغ قرمز

خواهم گفت

"روزی روزگاری

طوفانی بود و نمیدانستم گم شده ام

و پیدا شدم."

و جامی بالا خواهیم برد

به سلامتی گیلاس های

دامن من و دست تو

پ.ن.

در زندگی فردی هر انسانی، توفان هایی هست که وقتی از آنها میگذرد، مثل جوانه ای بر شاخه ی جدیدی ست بر درختی که بایوباب هایش رفته اند.

در زندگی فردی هر انسانی، بایوباب ها همیشه می آیند و توفان ها هم.

آدم بی توفان رشد نمیکند.

آدم بی بیرون آمدن از توفان، رشد نمیکند.جوانه نمیزند. آفتاب نمیبیند. آدم میمیرد.

زین پس یاد من باشد از بائوباب ها غافل نشوم.

-- میشود بعد از توفان تو در انتهای کوچه باشی تا بیایم

دست هامان را دراز کنیم

بگیریم

و راه برویم؟

2010-02-20T19:37:00.001-05:00

دلم گردنبند میخواهد شکل ابر

گوشواره شکل باران

دستبندی از ماه و ستاره

انگشتر از خورشید

2010-01-29T00:58:00.000-05:00

تو گناهی نداشتی. تو فقط خیلی کوچک بودی. دیگر کسی به ترست نخواهد انداخت. دیگر گذشت. رفت. در آغوشش بگیر آن کوچولو را.

سال هاست منتظرت است. تمام کن این انتظارش را.

آرزو در موزه

2010-01-19T01:24:00.004-05:00

رفته بودم موزه ی متروپولوتین در نیویورک. از این به بعد زیاد خواهم رفت. حالا میخواهم بگویم که چه قدر مفهوم موزه با آنچه همیشه دیده بودم اینجا فرق دارد. قبلا هم یک موزه ی سک سکی تند در واشینگتون دی. سی رفته بودم. دی سی پر است از موزه. موزه ها بناهای زیبا، سقف های بلند، کادر محترم و مودب، و ... ظاهر قشنگش اولین چیزی بود که من دیدم. و بعد با حساب کتاب و منظم بودن. یک عالمه گالری و بخش دارد برای رفتن این موزه ی نیویورک که حالا حالا ها یک دورش تمام نمیشود، و همیشه تعدادی از گالری هایش را عوض میکنند. این است که همیشه میشود رفت. این بار اولم بود که رفتم. عکس گرفتم، اما خیلی خیلی کم. بعد ها بیشتر خواهم گرفت.
این اواخر در تهران موزه هایی که من نرفته بودم را آمدیم که برویم. از دم در که نمیدانم چرا راهمان نمیدادند. حتی یادم هست که چون من دختر و ا. پسر بود گفتیم دست هم را نگیریم که افسر مربوطه گیر ندهد بهمان. رفتیم تو و چقدر عصبانی و بی حال بودند. و چه قدر هوا گرم و داغ بود و چه قدر جا نبود برای نشستن. چه قدر ساختمان ویرانی بود. آخر سر خسته و کوفته برگشتیم از موزه ی ایران باستان.
یک نکته ی خیلی جالب توجه برای من حضور بچه ها و خانواده ها در موزه ی متروپولیتین و چگونگی بودنشان بود. بچه های کوچکی که الان عکسشان را میگذارم زیاد بودند و همه واقعا تماشا میکردند هرچه را که بود. شلوغ نمیکردند. از سر و کل مجسمه ها بالا نمیرفتند. نمیپریدند که دست به تابلوهای نقاشی بزنند. دیدم یک پدری به بچه اش کاتالوگ آن بخش را نشان داد و اسمش را با مهربانی صدا زد و گفت این عکس تو کاتالوگ را کجا میبینی و پسرک نگاهی به اطراف کرد و گفت آنجا و پدر مادرش کلی تشویقش کردند. چند سال داشت؟ حرف که میزد، مثلا شاید ۴ سال. آدم های مسن هم بودند. تنها، دو نفره، گروهی. خانواده ها، مدلی که ماها میرویم پیک نیک، دیدم چند خانواده با بچه هاشان آمده بودند و آخر سر میخواستند بروند، پدر یکی از خانواده ها با تن صدای شاد و مهیج گفت: هی، اوری بادی ردی؟ مقایسه کردم با مدل ایرانی اش که میدانید چطور است. بچه ای که در امریکا متولد میشود و در سنین کودکی ش موزه و الخ و بلخ میرود و به قولی کف موزه و کتاب فروشی های آنچنانی بزرگ و کافه های زیبا بزرگ میشود و همه چیز را میتواند تجربه کند و پدر و مادرش هم آنقدر با شعورند که مثلا با هم بروند موزه و اصلا هم خسته کننده نباشد برایشان و بلد باشند چطور کاری کنند که بچه هم لذت ببرد و حوصله اش سر نرود. و بلد باشند با بچه "حرف" بزنند. کودکی که در ۳ سالگی نقاشی سزان و وگوگن و طراحی دلااکروا و تاریخ جای جای جهان را میبیند و میشنود.
یک نکته ی جالب دیگر آنکه در این موزه ها، حوض آب وجود دارد که میبینی پر است از سکه. داستان این است که مردم در این آب ها سکه می اندازند و آرزو میکنند. حالا یا آرزو میکنند و سکه ای می اندازند. سکه ی من هم جایی میان این سکه هاست. من دو سکه انداختم این بار. این آب پر از آرزو های آدم هاست.

از نوشتن ها و رها شدن ها

2010-01-15T21:43:00.006-05:00

هم خانه ای چینی ام غروب ها با دوست پسر آمریکایی ش که خیلی هم پسر آقا و مودبی باشد و همیشه حال من را میپرسد و امروز هم آمده بود میگفت که با یک استادی حرف میزده که یاد ریسرچ من افتاده و به استاد گفته که فلانی به شما میخورد و استاد هم کارتش را داده بوده به او که بدهد به من، می آید خانه. خودم میدانم خوب وصفش کردم. شما بقیه اش را بخوان. در حالی که نشسته ام پشت میزم و دارم گزیده ی "در جستجوی" پروست را ورق میزنم و یک دانه اسمارتیز ام اند ام* میگذارم دهانم و به این فکر میکنم که چرا این مغازه ی هیجان انگیز ام اند ام در تهران نیست و.. جواب میدهم که دخترک سبک مغز، دل خوش و جان سالم سیری چند که دکتر کریمپور هم که به دانشجو هایش ریکام نمیداد که بمانند و وطن بسازند حالا دیگر دلش گرفته و آن یکی دکتر در شریف برگه ها را که میداده اشکش هم روان شده و ا. درایمیلش می گوید که ببینید چقدر به همه مان نزدیک است الکی الکی و طفلکی راست هم میگوید..داشتم میگفتم که در این حال ها در ذهنم میگذرد که وقتی میشود که من هم این بی خیالی که اینها دارند و راحت باهم آشپزی میکنند و صدای فیلم دیدنشان می آید و قبل از شروع شدنش میرودند آشپزخانه خوردنی ببرند در اتاق و باهم پنکیک درست میکنند و...، داشته باشم. یک عالم چیز دیگر هم گذشت از ذهنم با چه سرعتی. که میشود تو هم.. ما هم .. که میشود او هم..میشود. فقط ما باید صبر داشته باشیم. صبر. صبر. صبر. صبر. صبر. صبر.

*. m & m

این است آن

2010-01-12T04:17:00.002-05:00

یک وقت هایی ترانه ای را در دورترین گوش جهان زمزمه میکنی و انگار که از همیشه نزدیک تر است. این گونه است. این است...این است آن.

2009-12-22T17:06:00.002-05:00

تو را به تمامی

در بر میگیرم

2009-12-12T01:06:00.002-05:00

پارسال این موقع ها بود كه رفتیم ظهیرالدوله و کلی فروغ خواندیم..هوا هم چه سرد ..چه روز عالی ای ..با آن عود و آدم هایی كه سر و صدا میکردند..کتاب هم نداشتیم. فردوسی دور میدان بسته بود، رفتیم تا آن کتابفروشی یونیسف..کتاب خریدیم و رفتیم شعر خواندیم. و هوا سرد بود و ما گلوله... هوم...

پ.ن.الان یاد آوری این قشنگه..تلخ نیست. در اشاره به پست آخر آریا.

2009-12-11T16:09:00.000-05:00

عرض شود كه دلکم شب دوستانه ی دور همی و نور کم و آغوش یار و مهر برادر و شراب ناب و ساز و درخواست های فراوان كه نازنین تو شعر بخوان، خوب میخوانی ولمس آرامش در فضا میخواهد. حالا اگرپا داد، پانتومیمی بازی ای هم چاشنی اش. یاران غار من، لطفا بشتابید كه من صبرم تمام نشود. آفرین.

پ.ن. میپرم تو روخدونه ها!

برای گلناز

2009-11-20T11:08:00.005-05:00

نشسته بودم كه دیدم هم اتاقی معروف به اسبم، اومد تو اتاق و گفت

NasZi, this is for you.

منم تعجب کردم کلی. چیزی سفارش نداده بودم از آمازون. روشو نگاه کردم دیدم آدرس فرستنده نداره. بعد بازش کردم دیدم گلناز ه. الان پنج سال میشه از دوستیمون. و من خیلی خوشحالم كه اون روز برفی از سایت باهم برا اولین بار رفتیم قدم زدیم. تنهایی. بعد زمان كه گذشت، پخته تر شد..به قول یارو گفتنی، داره دم میکشه. بعد تر ها تصمیم گرفتیم با هم دوست بمونیم حتی وقتی من اومدم نیویورک و اون (تو) رفتی تورنتو. و هنوز داره دم میکشه.

و هنوز انقد سوییت ه كه خودشو برا من لوس میکنه مینویسه

"one of my so manyy best girl ferendd"

و برا خودش مینویسه

"your UNIQUE best ferend"

سوییت كه نه. پر رو! همون تخسی همیشگی كه توش(ت) بود، الان تو این چند خط داد میزنه.

خاطره زیاده. حضوری هم كه نه، اس ام اس و چت. حتی تلپاتی! یادته شعر خوندن و چت رو کاغذ سر کلاس فرهادی رو؟ در کل یادته چقدر پر رو بودی دیگه؟ من نگم بهتره. اس ام اس زدی به آریا كه این وحشی شده امروز رو من چایی ریخته؟ بعد گفت دلتم بخواد؟

مرسیییییییی! برا دفتر نه. برا حضورت. البته میدونم متوجه نمیشی از این چیزا. ولی خب دیگه! :دی خوش بین میمونم بهت شاید بازم پیشرفت کردی.

دوست دارم.

>>>>>>:******<<<<<<

پ.ن. هوی! پر رو نشیا! شترمرغ!

پ.ن. از این دفتر خفن هاس. اینم سایتش

http://www.moleskine.com/

2009-11-13T00:36:00.000-05:00

دلم صدای آکاردئون در شب بارانی تهران میخواهد و قدم زدن و دستی محکم آرام.

لبخند

2009-11-02T16:00:00.004-05:00

همکلاسی هندی اومده آفیس ام، اول نمیشناسمش، آخه همیشه هندی ها میشینن تمرین هاشون رو باهم انجام میدن. گفت میتونم راجع به میان ترم ازت سؤال کنم؟ گفتم بگو. داشتم جوابشو میدادم كه دیدم تلفن زنگ میزنه. تا اومدم بردارم دیدم رفت رو پیغام گیر. نمیدونستم کیه. پیغام رو گوش دادم، کلش کمتر از سی ثانیه بود كه اون هم من ۳ کلمه ی آخرش رو شنیدم و بقیه ش صدای قیژ قیژ بود. پسره اسمش کآرتیکه. دیدم میگه لانگ دیستنس؟ یور بوی فرند؟ گفتم آره، از کجا فهمیدی؟ گفت از لبخندت وقتی داشتی گوش میدادی و تلفن رو گذاشتی رو میز.

2009-10-24T14:48:00.003-04:00

بی انتظاری و محض بودنش را در خودم این چند روز آنجا فهمیدم كه تمام آنچه میخواستم آرام بودنش بود و نه هیچ چیز دیگر. نه میخواستم حرفی بزنم، نه شادی و ناراحتی ای را بگویم..نه میخواستم گوش دهد..نه دلم قنج میرفت كه کاری کنیم باهم، نه چتی، نه تلفنی، نه نوازشی...نه كه نخواسته باشم، اما دیگر مهم نبود. حیاتی نبود. فقط آرام بودنش و جا آمدن حوصله اش مهم بود..گوش دوست داشتم باشم اگر میخواست/میتوانست. بی انتظاری محض بود درونم. فقط میخواستم آرام بگیرد، شرایط خودش را درک کند، خودش هم خودش را بپذیرد، بغل کند، و امیدوار ادامه دهد؛ كه دست کم دلش تنها نیست. اما حرفهایم را نتوانستم بگویم. هنوز نمیدانم فهمید یا نه..و من چقدر دلم نزدیک است.

بی کلمگی

2009-10-03T21:04:00.005-04:00

يه چيزايی هست که هميشه ياد آدم ميمونه..مثل خداحافظی ها..از پشت تلفن..توی فرودگاه..بعد از تولد آخر..مثل اولين ايميل بعد از سوار شدنت به هواپيما از اون آدما..يه چيزايی هست که هيچ برچسبی نميشه به احساسشون زد بس که نابند و از صميم دل يه آدمايی هستن که آدم باهاشون بی کلمه ميشه
..

بعد با بعضی آدم ها هست که بی کلمگی ات زياد ميشود..زيادتر از اينها که گفتم..آن قدری زياد است حجم معنا که بلد نباشی کلمه بگويی..آن قدر که فقط بايد بغلش کنی و همه ی بی کلمگی ات همانجا آن ميان جذب شود و آن وقت احساس ميکنی که سبک شده اي

اين گونه است بعضی آدم ها را که داری.
.
.
.

آدم های بی کلمگی من..اينجا باران است و ماه زير ابر است و پاييز ميگذرد و من می آيم پيشوازتان.

2009-10-02T18:38:00.005-04:00

نميدونم چه بلايی سر اين سايت اومده. در راستای تر و تازه شدن دغدغه های فمينيستی داشتم ميچرخيدم که اين صفحه اومد. حدس ميزدم با سفر کردن به امريکا زن بودن برام جور ديگه اي مطرح بشه و سؤالای جديدی پيدا بشه. لينک ها رو نگاه کنيد فقط! از اين بدتر نميشد احساس نارضايتی هميشه ام از نگاه آدم ها به زن بودن، دست کم در ايران، خودش را بکند توی چشمم.

لوکينگ فر "مازليم لاو"؟! "فايند" ان ايشن "وايف"! گرجس چاينيز "ويمن"!

شايد فقط آسيا نيست..اينجا هرچند که ميبينم چطور پسرها دور دوست دختر ها و همسرانشان ميگردند، و چطور قدر دانند از حضور صبورانه و مهربانشان و چطور پا به پای هم و همراهند و تلاش می کنند، و چطور ميتوانی مهربان بودنشان را ببينی وقتی خسته از کار به خانه برميگردند، اما هنوز نميدانم "نگاه"شان چيست.

چه بر سر مردان اين سياره آمد؟

پ.ن. دورم بگردی فعلنه! :دی

2009-10-01T20:13:00.002-04:00

بارانی ام

خيس تمناست

برای دلتنگی ها

2009-09-29T23:44:00.004-04:00

خوشحالم که دلم برايت تنگ می شود..خيلی خوب است که کسی را داشته باشی که دلت برايش تنگ شود..خيلی خوب است که دلت برايم تنگ می شود..خيلی خوب است که هستم..هوم..دلتنگ می شويم..خوشحاليم که هم را داريم که دلمان تنگ شود..خوشحاليم که چقدر خوبی داريم که دلمان برايشان تنگ می شود..آدم که دلش برای چيز های بد تنگ نمی شود..ببين چقدر خوبيم که دلتنگ می شويم

خوشحاليم که روز های خوشحالی خواهيم داشت..آغوش های گرم و مهربان همراه..و آن همه نقشه و رويا که هی داريم می پرورانيم آگاه و نا آگاه تا وقتش برسد.. فکر کن که نداشتيم..اين دليل کمی برای خوشحالی عميق نيست..حالا گيرم که ما را صبر بايد! خب بعله! هرکه طاووس خواهد، جور هندوستانش را هم می کشد

حالا اگر می خواهی، ميکشی

بيا کمک کنيم که دلتنگی هامان را بسازيم..فرار نکنيم از بودنش.. اذعانش.. بگذاريم دلتنگی ها بسازند برايمان..بسازندمان. رشدمان دهند و بالنده اش کنند

بيا نترسيم از دلتنگ شدن هامان

پ.ن. به مفهوم دقت شود! اصلاً به ادبيات اين نوشته دقت نشود که خيلی خنده است! بعله ام

2009-09-24T02:01:00.003-04:00

گفته بودم که فکر می کنم فرق دارد حس آدم های سبز اينجا و آنجا..و دارد انگار..حس من که فرق داشت.

تلخ بود خيلی..احساس اينکه چه طور برای اين مرز های احمقانه ی جغرافيايی و متعلقاتش ايران چه اضطرابی و

چه دلهره اي و چه شور غمناکی..و اينجا..آدم ها مرتب و شيک تظاهرات می کنند..چون کسی نمی خواهد بکشدشان

و مقايسه ی احساس من که در هر دوی اينها بودم..خيس شدم

اين تمام کاری بود که ميتوانستم بکنم..گيرم که خيلی تلخ بود..

من شکايت دارم..خيلی..از خيلی چيز ها

آسمان همه جا اصلاً هم يک رنگ نيست

2009-09-11T01:51:00.006-04:00

امروز هوا سرد شد..الان دو صبح است و باران می آيد..اينجايی ها می گويند پاييز شروع شد. همان پاييزی که آن فيلم هاليوودی را که سال ها پيش ديدم و در منهتن بود، خواستم که در پاييز نيويورک باشم..و حالا! هشت نه سالی می گذرد فکر کنم..اما..آدم هرجا که باشد، دلش همراهش است، و دل آدميزاد، درست است که پاييز و شهر خواستنی اش را می خواهد، دلدار می خواهد..يار می خواهد..دوست می خواهد
آسمان همه جا اصلاً هم يک رنگ نيست..اما رنگ دل را اگر بگويی، زير هر آسمانی که باشی، فقط يک چيزمی تواند تغيير دهد، آن هم مهر است. رنگ آسمان، اصلاً هم جذب دل نمی شود. خيلی که نزديک شود، عبور می کند

2009-09-05T15:06:00.002-04:00

Photos in China Town, NYC

آدم بايد افسرده شده باشه که آدما رو که باهم ميبينه گريه ش بشه؟ و ساديسم داشته باشه که

شروع کنه ازشون عکس گرفتن که به خودش ثابت کنه که چقدر دلش ميسوزه؟ و ديگه نميگم چی

...!

هفته گرد

2009-08-25T00:48:00.000-04:00

هفته ی پيش همين موقع ها بود که چمدانم را برداشتم و در آسانسور گذاشتم. خانه را برای
آخرين بار چک کردم و بو کشيدم و زار زدم و چقدر خالی خانه سخت بود..يک پايم سمت در بو
آن پای ديگر نمی آمد..چند ساعت بعد..خاطره ی عميق خانه، چه سکانس هايی که از جلوی چشمم
نگذشت..و بعد شنيدن صدای تو که در سوی مخالف من در دنيا بودی..هرشب يادم است..هرشب همه چيز
يادم است..هرشب، همه چيز يادم است.

نمی شود که نباشيد..بايد بياييد و تمام اشک های اين روزگار مرا پاک کنيد. اين کار شماست.

2009-08-03T12:59:00.003-04:00

امشب اومدم بيست و سی ببينم. ميدونستم که حرص می خورم. اما می خواستم ببينم چی ميخواد
نشون بده!

بعد از گزارش مراسم پرشکوه تنفيذ امروز، مجری گفت که رئيس جمهور سرما خورده و بعد هم گفت که هواپيمايی که تو اهواز سقوط نکرده و ده دقيقه بعد از پرواز همونجا نشسته، مسافراش، خوشحال ترين مسافرای دنيان! حق هم داشت مجری کلاً!

بعد الان نشستم که اخبار ساعت 9 رو ببينم که باز هم حرص بخورم. من هميشه برام سؤال بوده که چرا اينقدر پاستوريزه بزرگ شدم که الان نميتونم يه جوری عصبانيتم رو خالی کنم سر اينا. الان تلويزيون داره روز ملی جوان رو تبريک ميگه. الان اخبار شروع شد.
فضايی سرشار از شکوه و معنويت، تنفيذ رأی ملت، ا! عمو پورنگ هم که هست! ا، اون يکی هم که هست! کی بود؟ صالح اعلا که صداشو دوس داشتم؟اوو! قران هم می خونن! کت شلوار سفيد حداد هم که دلبری ميکنه. حکم مرد "شجاع، سخت کوش و باهوش" تنفيذ شد، تا هنگامی که بر اين سراط مستقيم پايدار باشد. در مراسم پرشکوه تنفيذ فرموده شد هضم درونی "موارد" هم در انقلاب در جهت رشد صورت می گيرد. "بسيج توده" ها هم که يکی ديگر از پيام های انتخابات اخير بود. اعتماد متقابل ميان مردم و حکومت، باز بودن صحنه برای گفتگو هم نشانه ی اعتماد به نفس و مردم بود.ا، احمد نجفی هم هس که. زيادن ماشالاه هنرمندا و ورزشکارا! بعد گويا دل افسرده و نا اميد هم وجود نداره و فضای جامعه شاد ست. امتحاناتی هم در اين انتخابات برگزار شد که ... حالا ايرادی ندارد که امتحانات دانشگاه ها عقب افتاد. يک امتحان هم برای مسؤلان کشور است که اينها قدر اين نعمت رو بايد بدونن..قدر فروغی که مردم رو به پای صندوق های رأی کشيد. کلاً گفته شد که نابوديد و خفه شيد يا خفه تون می کنيم.

2009-07-31T15:17:00.003-04:00

آخر ديوانه، دارم از بر می کنم اين روز ها را و آن روز ها را...چين های صورت و خم چشم ها و همه چيز را..خيابان ها و کوه ها را..حرف ها و قهر ها و آشتی ها را..دارم از بر می کنم..هرچه که بتوانم را..

جز اميد و آرزو، ديگر چه بار چمدان کنم؟ تو بگو!

اصلاً بستن چمدانم با تو. حواست هست که مسؤل باری هستی که در چمدان گلت می گذاری! هوم

کو دل؟

2009-07-13T18:24:00.001-04:00

می دانی؟
دل را که نمی شود تکه تکه کرد و داد
نمی شود داد و تکه هايش را پس گرفت
دل، قلمبه، دادنی و گرفتنی ست
انگيزه اي برای مراقبت از تکه هايش نيست
بايد درسته باشد تا بخواهی بزرگش کنی

من اينجا بس دلم تنگ است و هر سازی که می بينم بد آهنگ است

2009-07-12T04:09:00.001-04:00

اينجا بودن را دوست ندارم..حالا ديگر برايم مسجل شده است که جايی که دلم آنجا نباشد، هرچه هم
قابليت خوش گذرانی داشته باشد، من بايد "دلم" خوش باشد. کاش دلم می توانست الکی خوش باشد.
زبانم قفل و گلويم پر است و تنهای تنها.

سفر دوم به قبرس برای پيک-آپ ويزا

2009-06-29T05:40:00.002-04:00

ميروم راه بروم

آنقدر كه يا باران بزند

يا آغوشي تنگ

يا هرسه

آنقدر كه خوابم ببرد و

بيدار كه شدم

در رويايم باشم

يا هر سه

آنقدر كه زندگي لبخندم را مهربانانه پاسخ دهد

ميبيني آن دو ماه كذايي را كه قرار بود... دارم-داريم با چه حجمي از بغض لال شده ميگذرانم-ميگذرانيم كوچولويك؟

2009-06-21T07:34:00.005-04:00

من لال شده ام

من شب و روز خواب خشونت و پستي و حيوانيت ميبينم

من لال شده ام

بغض هاي ممتد

جسم لرزان

من لال شده ام

اين يك نبرد سياسي نبود

اين نبرد بين انسانيت و چيزي ست كه كلمه اي برايش ندارم

بس كه لال شده ام

صداي جيغ

تير

خيسي تلفن

چند مادر"تروريست" در خانه شان كشته شدند؟

چند دوست تير خورده اند؟

من لال شده ام

تمام.

سي و يك خرداد 88

2009-06-08T06:30:00.002-04:00

pic from niuosha.tumblr.com

انتخابات داغی ست..جوش من را هم بالاخره گرفت با اين مناظره ها..شب ها با برادرم رفتيم

مردم را در خيابان ديديم..کمی هيجان خالی کرديم..داديم..ديشب باران هم آمد..ديشب که خوشحال بوديم..دم صبح ، تو نيايش،

ماه بود و ...

می توانم عاشق شوم

گيرم يک آن

يا آن-ها

زير نور ماه

گيرم که نباشی

2009-05-12T13:36:00.000-04:00

ترافيک تهران از بين نمی رود، بيش از اين هم به وجود نمی آيد. تنها از خيابانی به خيابان ديگر يا از

کوچه اي به پس کوچه اي انتقال ميابد.

کودکانه

2009-05-06T12:19:00.002-04:00

يکی از بازی های قديم ها يادم آمد که با مادرم می کرديم...برق ها که می رفت، عشق من می شد گشتن دنبال مداد و کاغذ و بعد نقاشی در تاريکی مطلق. بهتر بگويم، مسابقه ی نقاشی! هر کی بهتر (!) می کشيد، برنده می شد. و من به هيچ وجه نمی خواستم چيزی روشن کنيم؛ چون ديگر نميشد بازی کرد.

شيخ عجل سعدی می فرمايند که:

من که در هيچ مقامی نزدم خيمه ی انس

پيش تو رخت بيافکندم و دل بنهادم

...

2009-05-04T11:33:00.000-04:00

"...اما

نه

من نمی توانم با مشتی خاطره سر کنم.

بايد بيايی

گونه ام را با فرچه ی بوسه، گلبهی کنی.

زنگار مژه هايم را بزدايی..."

پ.ن. دکترای دومم، بعد از مهندسی سيستم ها، در روانشناسی خواهد بود. بايد بشود کاری کرد که

همه چيز خوشحال باشد..کار..بار..يار...اين گونه است که انتخاب رشته می کنيم.

2009-05-01T01:10:00.002-04:00

که ساعت سه صبح از خواب بپری و فکر کنی که اين اطراف است و چند دقيقه اي تا به يخچال برسی

طول بکشد تا بفهمی که نيست..که يعنی دلت بگيرد که سر در گريبان باشد..که فرقی نداشته باشد کجای

اين کره ی گرد باشی که بالاخره گرد است..که يعنی حيفيت بيايد که زمان می گذرد..که زبانت قفل کند..که گلويت بگيرد..که ندانی کجاست..

که

...

2009-04-30T12:13:00.000-04:00

همدلی...

سبزی تازه ی درخت ها و چمن ها را سپاس

2009-03-19T17:41:00.001-04:00

می خواهم در پست آخر سال هشتاد و هفت اين وبلاگ که خيلی خوب يادم می آورد گذر عمر را،
سپاس بگويم..درد دل کنم..آرزو کنم..آرزو کنم و آرزو کنم...

مجالی که می يابم، نگاه می کنم که کجای اين هستی ايستاده ام و چرا..حالا که گويا کم کم مسافرم به جايی که مدت ها می خواسته ام، احساساتم در اين باره آن قدر جديد و مخلوط و فراوانند که فعلاً نمی توانم راجع بهشان چيزی بگويم و نمودش فعلاً اشک وقت و بی وقت است و هجوم آرزو ها و تمنّا ها و خيالات و ترس ها و غم ها و حسرت ها و زندگی نکردن ها و دغدغه ها... که نمی دانم کدام ها را در چمدان خواهم گذاشت و کدام ها را همين جا برای هميشه جا خواهم گذاشت؛ اما دست کم می دانم کدام ها را حتماً خواهم برد

سالی که گذشت، تجربه های کوچک و بزرگ عموماً دشوار و متنوعی داشتم؛ و تجربه های شاد يا اندوهناک که لحظه ايشان را با هيچ چيز تاخت نمی زنم.. اساساً انگار من آدم تاخت زدن نيستم..همه چيز را باهم می خواهم همان گونه که هستند

سپاس می گويم تمام لحظه های سنگين و غم و اشک و تنهايی را
سپاس می گويم تمام لحظات رها و شاد و آرام و همراهی را
سپاس می گويم لحظاتی که عشق را تجربه کرده ام
سپاس می گويم لحظاتی را که مستقل، قوی، و اميدوار بوده ام
سپاس می گويم لحظاتی را که کم آورده ام و تسليم شده ام
سپاس می گويم لحظاتی را که به آرزويی رسيده ام
سپاس می گويم لحظاتی را که به آرزويی نرسيده ام
سپاس می گويم انسان هايی که در زندگی ام هستند؛ آنها که دوستند و نزديک، و آنها که دوست نيستند و دور
سپاس می گويم برای زيبايی هايی که در هستی می بينم، لبخند کودکی، رقص عاشق جوانی، آرامش پيری
سپاس می گويم آسمان را، زمين را و هستی را

باشد که آنها که از من رنجيده اند، با تمام قلبشان مرا ببخشند و باور داشته باشند که دلم صاف و زلال است
باشد که آنها که ازشان رنجيده ام را ببخشم، مستقل از آنکه رنجش برای چه بوده است
باشد که همه ی انسان ها شادی، آرامش و عشق را تجربه کنند
باشد که چشم هامان را لحظه ی تحويل سال ببنديم، آرزو کنيم و زمانش که شد، محقق شدنش را سپاس بگوييم

امشب چيز هايی بر انگشتانم می آيد برای نوشتن...

2009-03-17T04:50:00.000-04:00

نه! شبکه های اجتماعی آنلاين، مثل همين فيس بوک، اصلاً هم باعث نمی شوند دل آدم ها، دست کم من يکی، تنگ نشود. احتمالاً روی من تأثير بر عکس هم خواهد داشت وقتی عکس کسی را ببينم که دلم برای يک لحظه کنارش بودن، خيس خيس است..برای يک قدم زدن..يک نگاه..يک کل کل کودکانه.. لپتاپش از من به او نزديک تر است..و من حسودم..او گريه می کند و من کنارش نيستم..می خندد و من نيستم..روز های سخت دارد و من نيستم..عکس هايی تگ می شود که من نه عکاسشم نه کنارش..نه، هيچ چيز باعث نمی شود دلم تنگ نشود..هيچ چيز هم باعث نمی شود کاری کنم که تنگ نشود..چرا که می خواهم دلم، دلم باشد..من مسئول دلم هستم..دلم تنگ خواهد بود و چاره اي نمی يابم..هرقدر هم خودم را مشغول کنم و دانشجوی درجه يک بهترين دانشکده ی دنيا هم باشم، شب ها به خودم دروغ نمی گويم ديگر..حقم است لابد..منم که می روم سفر..اما می دانی.. حقيقت آن جاست که دلی که تنگ است، برای اين است که آن قدر بزرگ است که تنها در سينه ی خودش نمی تپد..جايش نمی شود..جای امن ديگری می شناسد که آنجا تپيدن را هم تمنّا دارد..خيلی دور..خيلی نزديک..

آن وقت..شبی، لحظه اي، شاعر می شوم و در تاريکی اتاق کورمال کورمال کاغذی پيدا می کنم و می نويسم: من به خدا هم حسوديم می شود..اگر آن قدر نزديکت باشد..و به بادی که گاه دور است و گاه نزديک..و بغض می کنم و رؤيا می پردازم که کاغذم را ميخوانی..و مرا که سردم است و بی هوش افتاده ام، نرم و آرام می پوشانی..و گرم می شوم..و می فهمم که آمده اي..

پ.ن. حالا دانشگاه شريف بيايد اطلاعيه بزند که: نرويد، همين جا بمانيد درستان را بخوانيد..يکی نيست بگويد درس اولويت خيلی هايمان نيست آقای محترم! اولويت ما چند آدم با شعور غير احمق است اگر قرار است آقا بالاسر داشته باشيم و جامعه اي که درمان شود؛ که نمی شود. ما هم نمی خواهيم بيش از اين بيمار شويم. ممنونيم از پيشنهاد دلسوزانه، هوشمندانه و انسانی تان

2009-02-22T13:05:00.002-05:00

يو ريچد ... پليز ليو يور مسج
سلام..ده روز نگران بودم و دستم به هيچ جا بند
نبود تا شماره جديد رو
ديدم..دلم خيلی تنگ شده برات، امشب تو اتوبوس گريم
گرفت
دی. مراقب خودت باش:

اگر من هر از گاهی خسته شدم
صبور باش
تنهايم مگذار
تنهايم بگذار
آرام باش
قضاوتم مکن
بگذار بدانم که پذيرايی اگر هستی
اگر خسته و ترسان و پريشانم
شانه هايم را نگاه کن و بار بر آنها را
دلم را ببين که زلال است
و بگذار بدانم که می بينی
آن وقت از سرما يخ هم بزنم، قوی تر از پيش بر ميگردم
دست من اينجاست

"می شناسم اين موهبت را که اجازه دارم خود را رها کنم و نه اينکه نابود کنم فقط از اين طريق می توانم هميشه دوباره بلند شوم."

به کجا ميرويم؟ من دارم ميترسم

2009-02-15T15:55:00.002-05:00

من نمی دانم سال ها بعد، يا ماه ها بعد يا هرقدر بعد اين خاطره ها را اينجا بخوانم چه حسی خواهم داشت. و نمی دانم هم الان چه حسی ست که می خواهد اينجا نوشته شود. اصلاً نمی دانم اسمش حس است يا چيز ديگر..اما می خواهد؛ پس می نويسم.

بيست و شش بهمن هشتاد و هفت است و آفتاب غروب کرده و بار قبل آنجا برف می آمد.. اين بار هوا هوای اسفند و سرمای قبل از عيد.. با هرچه بود، شاد يا غمناک، پذيرا بودم. خيابان شلوغ بود..انتظار شلوغی را داشتيم..خيالی نبود اما..قدم ميزديم ديگر..و آرام بوديم..لبخندی، شيطنتی، مهری، سکوتی، سخنی، اشکی..رياضيدان که نيستم، نمی شمارم که..هرچه! دلم می خواست آدم ها را دست کم با بهانه شاد ببينم..دختر هايی که احتمالاً برای دلداری هم باهم آمده بودند کافه..گيرم که شکايت هاشان با من فرق داشت.. يا هر چند نفر يا هر آدم تنهای مشغول شعر خواندن در کافه..ماشين ها ايستاده بودند..من اصلاً گاه در خيابان جوری که آدم ها نفهمند، چشم می چرخانم تا ببينم کسی را شاد می بينم يا نه. و از تلاقی لبخند ها که يک در هزار پيش بيايد ته دلم حس رضايت می کنم..لبخند هايی که از ديدن لبخند های ديگر لحظه اي درنگ می کنند و می روند تا تبديل به اشکی يا لبخندی جای ديگری شوند..خيابان شلوغ بود..يک نفر جلوی ماشين افتاده بود..ثانيه ی اول..از عرض خيابان متقاطع رد می شويم..ماشين می تواند آدم را بيشتر له کند و فرمان را سمت خيابان متقاطع بچرخاند..آدم ها دارند از خيابان رد می شوند..ثانيه ی دهم..به سرعت می پيچد..آدم اولی را له، و چند تای بعدی را در خيابان متقاطع زير می گيرد..ثانيه ی پنجم بود که ما از خيابان متقاطع رد شديم و چند ثانيه اي با لرز و ديگر نمی گويم چه دور می شديم و می ديديم که آدم ها زير ماشين بودند..خيابان شلوغ است..ما می لرزيم..و اشک..و دادی که بيرون نيامد..و حالا شب است و

. شب نمی شود داد زد..شب می شود گريه کرد.

تا نفسمان جا بيايد به دوستان می رسيم و من باز دنبال لبخند می گردم..چندتايی هم می بينم..گاه لبخندی که می دانم برادرم هم الان با احتمال خوبی لبش خندان است..پاهايم هنوز می لرزند..ماه قشنگ است اما..از زيباييش چيزی کم نشد که کسی ديوانه وار چند نفر را کشت يا من بدنم هنوز می لرزد يا چيز هايی در گلويم مانده يا هرچه. کسی چه می داند..شايد هم لبخند هايی که ديده از خشونت ها بيش تر بوده..خوش به حال ماه که هميشه زيبا می ماند. کاش زيبا شوم.

2009-02-07T08:05:00.002-05:00

اون قدر دلم گرفته که دلم می خواد يکی بهم بگه:
"...چيست؟ دوری راه خسته ات می کند؟
درون چشمانت مرا چيزی خسته نمی کند..."
نزار قبانی

اهميتی نمی دهم پيشگويان چه می گويند
يا چيزی بر پيشانی ام هست يا نيست
يا چيزی بر پيشانی ات هست يا نيست
يا چيزی بر پيشانی اش هست يا نيست
چه اهميتی می تواند داشته باشد؟

اصلاً می دانی؟
اعتراف می کنم به تو نگفته ام که چشم های من پيشانی ام را نمی بيند،
هيچ وقت هم نديده بوده.
چشم ها را اما،
آری! خوب می بيند، خوب!

کاش ميدانستم وقتی لوس و غرغرو و بهانه گير می شوم و گاهی وقت هايش خود-آزاری هم چاشنی اش می شود، مثلاً به اين شکل که از جايم تکان نمی خورم (فيزيکی يا روانی) تا حال و هوايم عوض شود، چه قدر موجود غير قابل تحمل مزخرفی می شوم.خيلی!

---

وقتی در نهايت میپذيريد كه
چندان مهم نيست كه پاسخی برای همه چيز نداريد؛
كه اشكالی ندارد كه آدم بی عيب ونقصی نيستيد؛
آن وقت درمیيابيد كه آشفته و پريشان بودن
بخش عادی موجودیست به نام آدمیزاد

واينونا رايدر

برنامه ی يک روز غروبم را ريخته ام

2009-01-29T06:29:00.000-05:00

حتماً يه روزی..يه روز ملايم..يه روزی که رقص اسپانيايی ياد گرفته باشم - از اونايی که حرکتای آروم و تند توش داره - .. يه روزی چند دقيقه مونده به غروب خورشيد..وقتی هنوز نور ارغوانيش هست و درخشش دريا..يه جايی کنار يه دريايی با آب زلال و پاک..جايی که صدای هيچ ماشينی نباشه..با نسيم ملايمی که لباس روشن و موهامو برقصونه..دستشو می گيرم و می رقصيم..کمی که از غروب گذشت..کمی که مه شد..آتيش سرخپوستی درست می کنيم..ستاره ها که درومدن، کمی روی ماسه های نرم دراز می کشيم و تماشا می کنيم..کمی سکوت..کمی نجوا..فراوان آرامش و رهايی.

پ.ن. طعم "حتماً يه روزی"ها پيشاپيشش هم سکر آوره؛ انگار که همين طور سکر آورتر ميشه تا برسه به وقتش که اتفاق بيافته.

چمدان

2009-01-25T14:37:00.001-05:00

"در هوای چمن ای مرغ گرفتار، منال
شب دراز است؛ دمی در قفس و دام بخسب"
خاقانی

يک موضوع انشای مورد علاقه ام آن وقت ها اين بود که : از زبان يک شئ بی جان يا حيوانات يا گياهان، انشايی بنويسيد!

حالا می خواهم راجع به چمدانی بنويسم که نمی خواست چمدان باشد. خسته بود. هميشه يا جلوی در بود و نه درون خانه، يا در دست کسی يا در باربری های ترمينال ها و فرودگاه ها. چمدان تنهايی که می خواست دست کم مدتی يا چمدان نباشد و يا اصلاً نباشد. بدش نمی آمد گلی يا درختی باشد در فضايی آرام که صدای درياست و نور و نسيمی ملايم. يا باران. يا پاهايی که می دوند تا آغوش معشوقی. چمدانی که ميخواست چمدان نباشد.

اين انشا را آن موقع می نوشتم، نمی دانم نمره ام چند ميشد. معلمم بايد در يک شب زمستانی سرد، در خانه اش را که باز کرده بود، چمدانی دم در خانه اش پالتويش را با بغض معصومی گرفته باشد تا بتواند مرا از انشا تجديد نكند.

"به سان رود که در مسير درّه سر به سنگ ميزند، رونده باش! اميد هيچ معجزی ز مرده نيست، زنده باش"

2009-01-24T15:46:00.002-05:00

برخاستم
گام اول
گام دوم
گام بعدی
من می روم!
کجا؟
پيش، هستی ! پيش!

فشار، از جنس انرژی ست. اتفاقاً زياد هم هست. اين انرژی را هم توانسته ام برای گام بعدی برداشتن استفاده کنم، هم برای در جا زدن و فرو رفتن و اين جور چيز ها؛ درجا زدن هم زمين سفت زير پا را باتلاق می کند! حافظه ام اگر مدام ياری دهد، آن قدر قدم می زنم که درجا زدن هايم در حد به صفر ميل کنند.

جدی و زنده، مستقل و استوار، مهربان و زلال، پر شور و آرام..سلام و سپاس هستی را.

در ادامه ی شازده کوچولو

2009-01-23T19:39:00.002-05:00

امروز در گلابدره ی برفی تهران، در ايران، که هرچند غمگينانه، وطنی نبوده است برايم، اما مرا به فهم جديدی از واژه ی وطن رسانده است؛
و ای کاش آدمی وطنش را ميشد با خود ببرد هر کجا که خواست..و در وطن است که متولد ميشوم..و تولد، نه سريدنم در اين ديار، اتفاقی ست که اگر هر آن در زندگيم افتاد، خوشبختم..وطنم لحظه ايست، جاييست، که مهر باشد، مثل خورشيد..دهنده، مثل باد..روان، مثل آب..زلال، مثل آتش..زنده؛ آن مهر-اي که مثل هيچ چيز نيست جز خودش..وطنم از جنس دليست نآب. و هر لحظه وطن داشتن، چقدر زندگيست و زيبا.
امروز، در بهمن ماه سال هشتاد و هفت...در يک روز تکرارنشدنی ديگر که به خاطرات تاريخ، به ما، پيوست..وقتی صدای آب بود و سکوت، سرما بود و گرما، شور بود و آرامش..گويا روح روباه سياره ی زمين بود که چندی در من حلول کرد و چنين گفت:

آقا کوچولوی من، حالا که داری برميگردی پيش گلی که هيچ وقت نگفتی چرا تو سيارت ترکش کردی و دوستت داشت..سيارتو زيبا و خوشبو و زنده ميکرد و دوستش داشتی؛ وقتی انتخاب کردی که جز خودت، از اونم مراقبت کنی و اهليش کنی و ازش ميخوای اهليت کنه، بايستی خيلی حواست باشه به رشدش تا ديگه "يه گلی" نباشه و "گلت" باشه. مثلاً بايد بدونی کی
آبش بدی، کی براش آواز بخونی و برگاشو ناز کنی؛ کی ببريش زير نور آفتاب و هوای آزاد؛ کی براش از مهتاب بگی؛ کی علف های خطرناکی که اطرافشنو کندنشون کار اون نيس رو از ريشه بکّنی؛ بايستی حواست باشه که همه چی کافی، اون قدری که ميخواد بهش برسه و احساس نکنه يه چيزی که تو ميتونی بهش بدی واسه رشدش کنارت و درونت کمه؛ وقتی داره بزرگ ميشه، جاش براش تنگ نباشه. جا هم تو دل تو داشته باشه که بزرگ شه، هم تو همه ی همه ی کهکشونا. برا همينه که اون وقت ديگه بزرگ شدنت، مهم و مهم تر ميشه.

وقتی داری از گلی مراقبت ميکنی، بايستی برات روشن بشه که رشدش برات يکی از مهم ترينای دنياس و رشدت براش يکی از مهم ترينای دنياس. بايد حواست باشه که اگه تکون نخوری، خودت که پيش نرفتی بماند، نميتونی جاشو بزرگ کنی وقتی داره بزرگ ميشه. تازه، بايد خيلی خيلی خوشحال باشی؛ چون اين حقيقتاً بايد لذت يکتا و عميقی باشه که عمراً با هيچ چيز تاختش نميزنی. زحمت داره تا با گلت به همزبونی برسی؛ امّا خوب..اگه گل توه و برات خاصه، زحمت کشيدنشم بخشی از شيرينيشه؛ بخش مهميشم هست.
حالا بدو برو پيش گلت که وقتی نبودی حتماً کلّی رشد کرده و جوونه زده؛ هرچند که دلش تنگ شده.

تئاتر "کرگدن" آن گونه که من از دريافتم به ياد می آورم

2009-01-15T11:58:00.002-05:00

ديشب تئاتر "کرگدن" را در تئاتر شهر ديديم؛ بعد از يک روز پر کار. داستان برايم خيلی ملموس بود. نمايشنامه اش را نخوانده بودم، اما ايده ی کلی اش از ديد من، بخشی از واقعيت ملموس اين روز ها بود؛ و البته نه همه ی آن. گيريم که بخش بزرگ و مهمی از آنچه که روزانه شاهدش هستم

کرگدن شدن استعاره اي است از اينکه افراد يک جامعه تحت فشار يا هر دليل آگاه يا نا خود آگاهی، از ويژگی هايی که آنها را تک و تکرار ناپذير ميکند، فاصله ميگيرند، و در نتيجه تبديل به موجودی ميشوند مثل بقيه ی موجودات. بعضی برای اينکه نزديکانشان کرگدن شده اند، بعضی برای اينکه کرگدن ها را اصلاح کنند و معتقدند که از بيرون نميشود به مداوا پرداخت، بعضی برای اينکه زبان کرگدن ها را ياد بگيرند، برای تجربه کردن و تنوع، و ... و در پايان ماسک کرگدن!
ماسک کرگدن، چيزی است که فردی که نمی خواهد کرگدن شود، برای احساس امنيت در جامعه ی پر از کرگدن ها و پيش بردن امورات زنده-گی اش استفاده می کند، غافل از اينکه در زير ماسک، سر آدميزادی اش بوی تعفن می گيرد و شاخ در می آورد و بعد از مدتی کرگدنی می شود که نگو و نپرس!

وقتی "کرگدنيزم" در سطح جامعه به طور وسيع اتفاق می افتد، آنچه که مشاهده ميشود، قانون جنگل، هرج و مرج و ديمی-وار زنده-گی کردن است. همه شبيه هم اند و فرديتی در کار نيست. کرگدنيسم، اين توانايی را به افراد ميدهد که بتوانند با شاخ به هم حمله کنند و به کرگدن های قوی تر هم اين اجازه را بدهند که با آنها رفتاری مشابه داشته باشند؛ و معمولاً هم "متوجه" نيستند که دارد چه اتفاقی می افتد. کرگدنند و مشغول چرا در چمنزار

کرگدن ها در جامعه ی جديدشان، سطح بندی دارند. بعضی ها می دانند که در حال تغيير ماهيت به کرگدن هستند، و برخی هم نمی دانند؛ بعضی حتی وقتی هم کرگدن شدند، همچنان در جريان نيستند.

در "آنتی-کرگدنيزم"، فرد، آگاهانه، کرگدن نيست و آگاهانه ارزش های انسانی که برای خودش دارد را زندگی می کند. در آنتی-کرگدنيزمی که در ذهن من است، افراد سعی در کنترل کرگدن های اطرافشان ندارند؛ چون فکر می کنند که شدنی نيست و فرساينده است. هرچند که از مشاهده ی اطرافشان و به طور خاص نزديکانشان که کرگدن شده اند، ممکن است غمگين هم بشوند. اما بر اين گمانند که تغيير جامعه ی کرگدن ها، کار آنها نيست؛ هرچند که خوشحال ميشدند اگر بود و می توانستند عملاً کاری انجام دهند که مفيد باشند. بنابرين، به "بودن" خودشان آنگونه که "هستند"، در جهت شکوفايی و رشد پتانسيل هايشان، به عنوان رسالت شخصی شان که شايد همراه با تأثيری غير مستقيم هم باشد، گيريم در بلند مدت، بسنده می کنند.

رشد نمايی کرگدنيزم با ضريب مثبت از يک سو و رشد نمی دانم با چه ضريبی آنتی-کرگدنيزم از سوی ديگر، احتمالاً با ضرايبی بر هم مؤثرند. اما من نميدانم!

ديشب فکر می کردم که الان کرگدن نيستم و نمی خواهم هم که باشم. پيش بينی ام هم اين است که نخواهم خواست؛ به هر حال تا به حال کم فشار تحمل نکردم! فولاد آبديده اي شده ايم در نوع خود!
موقع تماشای تئاتر، با خودم ميگفتم اگر يک روز من هشيار باشم و بخواهم کرگدن شوم، که هيچ! اما اگر هشيار نباشم و نزديک باشد تغيير شکل داده و قاطی کرگدن ها شوم، اون وقت نزديک ترين آدم ها به من، کمکم می کنند يا نه؟
دوست دارم کمک کنند که هشياری ام را باز پس گيرم

من آدمی هستم که کرگدن نيست؛ اما احساس "تنفر" از آنها خيلی به سراغم نمی آيد. معمولاً وقتی دنبال مقصری غير از خودم می گردم، کرگدن ها را مقصر می پندارم. گاهی احساس رقت باری از ترحم است؛ گاهی هم که خيلی آدم می شوم، احساس دوست داشتنی فارغ از اينکه که هستند

"بی زران از دستبرد ره زنان آسوده اند، ذره را دل از نسيم صبح گاهی می تپد"

2009-01-05T10:51:00.004-05:00

خيلی کوچک تر ها که بودم، دلم می خواست فضانورد بشم. بعد تر ها به جهانگردی هم رضايت دادم؛ نوع خيلی مدرنش رو البته تصور نمی کردم..جهان گردی رو با تجربه کردن همه چيزش باهم دوست داشتم، نه در فضای بسته ی ماشين ها جهان رو سير کردن.

يکی از چيز هايی که در شب های تهران خيلی وقت ها برام حضور پيدا می کنه، فراوانی آدم هاست. چراغ های اين همه خونه رو که نگاه می کنم، يا اين همه ماشين تو ترافيک رو که می بينم، با خودم می گم اين همه آدم!!! خيلی زياده. هر کدوم دنيايی دارن از شادی ها و غم های خودشون.
يکی ديگه وقتيه که هواپيمايی رو تو آسمون می بينم..با خودم ميگم يعنی اين هواپيماهه کجا داره ميره؟ از كجا؟ مسافراش کيان؟ اونام هر کدوم دنيای خودشونو دارن..بعضی هاشون الان اون تو دارن گريه می کنن و بعضی هاشون شادترين لحظات زندگيشونه.

حالا يه جايی روی کره ی زمين که زمانی سر کره بودن يا نبودنش بحث بوده، جنگ شده. يه جای ديگه آدم ها ابتدايی ترين نياز هاشون هم بر آورده نميشه که هيچ، به همين دليل ميميرن. حالا يه جا ی ديگه با بر آورده نشدن سطوح بالاتری از نيازهاشون ميميرن: دوست داشتن/داشته شدن و خودشكوفايي. يه جای ديگه، زن ها يا فقط گير آرايش کردنشونن يا اصلاً حتی اجازه ی گير چيزی بودن رو هم ندارن و نمی فهمن که "اجازه" اي در کار نيست از كسی جز خودشون و بايد يه تکونی بخورن. يه جای ديگه...خوب همه هم نمي ميرن خوشبختانه. من خودم دوستايی دارم که نسبتاً تو دنيا سر جاشون هستن و روزانه کمتر ميميرن نسبت به اين(کدوم؟) جماعت. دوستايی که دست آدما رو عملاً می گيرن و مهربونن و می خوان دنيا بخنده. دوستايی که کاری که قبول می کنن رو کامل و درست انجام ميدن. آدمايی که حواسشون هست که دارن با خودشون و ديگران چه می کنن. و من چقدر نميميرم؟ و من چقدر زنده ام؟

يه جای ديگه، اينجا، من زمان زيادی از روزم رو اين که برم چند تا فرم پيدا، پرينت و بسته بندی کنم و بذارم تو باکس استادم، ميگيره. و شب که برميگردم خونه فکر می کنم که بخش عمده ی کاری که امروز کردم برای رفتن از ايران بود، و همون آن، از تصور رفتن و بعضی تبعاتش در همون تاکسی چشم هام خيس ميشه و دلم ميخواد... اما اينجای دنيا، با همه ی اينها، من می خوام برم و ميدونم که "سخت" خواهد بود..سختی اي نه كمترازعميق ترين سختی هايی که تا به حال تجربه کرده ام.

اما خوب ديگر.."پوست" ما کلفت است.. و درونمان به نسيمی می تپد..و اين دل نازك كه گمان ميكند همزمان شبيه چيزی شفاف، محكم و ظريف است هم همچنان همراه من است و من نيز. لامصب تپيدنش هم محكم است و سرشار از سادگی ، مهر، و اميد .

"صداقت من تو را خواهد ترساند!"

2008-12-18T03:13:00.000-05:00

صدای پيانوی معروفی..نوشيدنی داغ..و شاملو..
برف بعد از برف..فصل بعد از فصل..شب بعد از شب..لحظه بعد از لحظه..
به اندازه ی بی نهايت ناشمارای دانه های برف، می خواهم جنب و جوش کنان آرام باشم و سفيد..مثل دويدنی کودکانه در برف با حضوری نزديک که اگر بخواهی، دستت را با مهر فشار می دهد

آن وقت ها که مدرسه می رفتم رنگ آسمان را شب ها تماشا می کردم و اگر ارغوانی بود، به اميد برفی که تمام شب ببارد، به خواب می رفتم..و صبح چه شوقی داشت برف بازی با پدرم..و اولين رد پا را در برف گذاشتن..
هنوز هم حواسم به رنگ آسمان هست. راستی اگر شازده کوچولو در برف به زمين فرود آمده بود، آن وقت اگر آن گلستان پر از گل های سرخ را نميديد...؟

"زيباترين دريا را
هنوز نپيموده اند
زيباترين کودک
هنوز بزرگ نشده
زيباترين روز هايمان را
هنوز نديده ايم
و زيباترين واژه ها را
هنوز برايت نگفته ام..."
--ناظم حکمت

2008-12-16T13:40:00.000-05:00

اولين برف
آخر پاييز
اولين پاييز
کافی شاپ گاندی
کافی شاب جردن
کوکی برای پيوند ما به همان لحظه
يک کوک ديگر لطفاً، خياط باشی!

2008-12-15T10:09:00.000-05:00

نزديک يک هفته قبل:
انقلاب شلوغ شده. 8 دقيقه ی ديگه بايد تئاتر شهر باشم. اگه به موقع نرسم، اونا ميرن تو و من نه تنها نميرم تئاتر، بلکه اون مسير مسخره رو بايد تنها برگردم. بايد بدوم. دويدن برای مردم عجيبه. می دوم. لحظه ی آخر می رسم. نفس نفسم تا توی سالن هم ادامه داره تا کم کم آروم ميگيرم. از خودم خوشم ميآد که دويدم و کم نياوردم.

نزديک چند ساعت قبل تر از چند ساعت قبل:
تعاونی. چای سبز. چای سياه. گپ. سرما. آفتاب. سر در گريبان و مهربان.دانشکده. تعاونی.عقب ماشين فريدون.مهربون.دلم ميخواست نازت کنم و بگم که نگران نباشی...غد بازی داستان هميشه ی ماست انگار. مهربانی و دوستی هم. بازی بازی کردن هم. خوب درک می کنم. انگار که وقتی همه چيز خوب است، نه که عادت نداريم، شروع می کنيم به جفتک انداختن! خودش نوعی بيماريست، اما خوب قابل درمان هم هست خوشبختانه! ريسکی که هست، اما خوب...آدم خيال خودش بهتره آروم باشه حتی المقدور. و اميدوار به درك مخاطبش. اين شعر يه آهنگه که چند هفته پيش آهنگشو يکی از دوستام برام فرستاد

One look at love
And you may see
It weaves a web
Over mystery,
All ravelled threads
Can rend apart
For hope has a place in the lovers heart.
Hope has a place in a lovers heart

Whispering world,
A sigh of sighs,
The ebb and the flow
Of the ocean tides,
One breath, one word
May end or may start
A hope in a place of the lovers heart,
Hope has a place in a lovers heart.

Look to love
You may dream,
And if it should leave
Then give it wings.
But if such a love
Is meant to be;
Hope is home, and the heart is free.

Under the heavens
We journey far,
On roads of life
Were the wanderers,
So let love rise,
So let love depart,
Let hope have a place in the lovers heart
Hope has a place in the lovers heart.

Look to love
And you may dream,
And if it should leave
Then give it wings.
But if such a love
Is meant to be;
Hope is home, and the heart is free.

Hope is home, and the heart is free.

چند ساعت بعد از چند ساعت قبل:
ياد غاده السمان خوندن ها سر آمار احتمال فرهادی می افتم...

"..Every autumn leaving..You don't need a reason..Let it all go on and on.."

2008-12-02T10:07:00.001-05:00

-اومدم دمبالت بريم عکس بگيريم..به قول تو اگه آخرين پاييزی باشه که اينجاييم...ميآی؟ دلم نيومد برم.
-در حالی که از پايه بودن خودم شوکه شدم، ميگم : چتر رو بردار بريم..آره! دست کم دو تا عکس که می تونيم باهم داشته باشيم..بذار سيلورمنو(لپ تاپ عزيزمو) بسپرم به يکی فقط.

تمام امروز
سر مستم کرد،
حس خيسی لطيف مه روی گونه هايم

2008-11-24T02:58:00.003-05:00

"بگذار سر به سینه‌‌ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را"

از اينجا ميتونيد گوش کنيد:
1
2

پ.ن. به هر حال، کاشکی برا تولدش آلبوم کامل شجريان و همايون هم می آوردين! من بدون اينا پامو از ايران نميذارم بيرون

حالا اينم گوش کنيد..احوالاتش با اون دو تا فرق داره!

2008-11-23T07:33:00.000-05:00

يار دبستانی من...

پ.ن. پرنده اش در دست
نگاهش در آسمان می گشت؛
کم نبود،
چندين هزار اميد آدميزادی هرشب روی سينه اش به خواب می رفتند
کم نبود
...

2008-11-21T07:06:00.001-05:00

:*:*:*

"ناله"مونو نگاه کن چه دلبری شده واسه خودش. من عروسک به اين با احساسی نديدم ديگه! وووووووئيئييی

پ.ن. فقط اميدوارم دير نباشه

برايش لبخندی بياور

2008-11-20T04:46:00.003-05:00

امروز يه اتفاق جالب افتاد:
از ميدون صنعت تو اتوبوس نشستم به سمت دانشگاه که يک خانم جوون که بهش می خورد 27 سالش باشه، نشست کنارم. تا اينجاش عاديه! بعد يهو اين ديالوگ اتفاق افتاد که شروع کننده ش ايشون بود:

-صبح ها خيلی وقت بديه!
-ا..! چرا؟ (لبخند زدم شايد نظرش يکم عوض شه)
-آخه من ديشب نخوابيدم، چند شب قبلش هم دير خوابيدم، و خيلی خستم. الان هم بايد ميومدم بيرون.
-آها..خوب پس، امروز صبح خوابتون مياد. قابل درکه (و سرمو ميکنم تو کتاب)
-ببخشيد..فکر ميکنم ميتونم از شما يه سؤالی بپرسم
-(از فضولی دارم ميپکم، لبخند ميزنم) چه سؤالی؟ بگين.
-(با خجالت زياد) من يه کادو واسه يه نفر خريدم [جنسيتشو احتمالاً به دليل همون خجالته نگفت] که الان شهرستانه. ميخوام برم اونجا و بهش کادو هم بدم. يه پليور خريدم که آبی روشن و سرمه ايه. چون تپله، آبی روشن خالی نگرفتم چون يه جوری ميشه! اما چون آبی دوست داره، اينو خريدم. با يه شال گردن کرم قهوه اي. خودش هميشه لباسای گرون می خره و می پوشه. من حالا موندم اين دو تا رو باهم بهش بدم يا صبر کنم يکيشو هفته ی بعد که اومد تهران بهش بدم. آخه رنگاشون به هم نميخوره(و واقعاً نگرانی رو ميشد تو وجودش حس کرد). سه ماهه باهم آشنا شديم.
-(لبخند دلجويانه اي زدم) خوب اشکالی که نداره. اين چيزا که نگرانی نداره. حالا که ميخوای بدونه که حواست به رنگ ها بوده، ميتونی پليور رو بدی، و شال رو هم بندازی گردنش جدا! که يعنی اينا رو قرار نيست باهم بپوشی. به نظر من که ميتونی باهم هم بدی. اما اگه خودت اونجوری راحتی، همون جوری خوبه.
-(آروم شد کمی) فکر ميکني چی کار کنم که وابسته م بشه؟
-(مغزم اينجا متوقف شد!) ام...من فکر ميکنم مسأله اساسی تر از اين حرفاست. اگه بخوای اون کار رو بکنی که کلی آدم هست که کلی ايده داره راجع بهش. اما آخه چرا ميخوای همچی کاری بکنی؟! اونم با برنامه؟
-من بايد پياده شم اين ايستگاه. خوشحال شدم. ممنون. خداحافظ!
-موفق باشي! مراقب خودت باش. خداحافظ

ما آموزش نديديم و خودمون هم کاری انجام نميديم و اين خوب نيست. در ادامه ی صحبت های ديروزمون بگم که:
چرا درصد زيادی از افراد از داشتن يا نداشتن رابطه ی صميمی مينالند؟! و تو هر شرايطی هم که باشند، از اين نظر چه به روی خودشون بيارن و چه نه، ناراضين؟

اين رو ديشب در کتاب "نميدانستم حق انتخاب دارم" خوندم، ز.ز:
ايجاد روابط بلند مدت کار دشواری ست، زيرا ضرورت دارد که تعادلی ميان جدا بودن و باهم بودن ايجاد شود. اگر در رابطه اي باهم بودن کافی نباشد، اشخاص خود را منفرد و منزوی احساس ميکنند و احساسات و تجارب خود را با يکديگر در ميان نميگذارند. اگر به اندازه ی کافی جدايی و تفرّد وجود نداشته باشد، طرفين کنترل و هويت خود را از دست ميدهند و فرصت بيش از حدی را صرف براورده ساختن انتظارات طرف ديگر ميکنند...خانم تانن در کتاب "تو مرا نميفهمی" به اين نکته اشاره دارد که سبک های متفاوت گفتگو، بازگو کننده ی تمام مشکلات و تعارض های ارتباطی ميان زن و مرد نيستند. بسياری از اختلافات از آن رو ايجاد ميشوند که زن ها و مرد ها انديشه ها و احساسات خود را به اشکال متفاوتی بيان ميکنند. اگر بتوانيم اين تفاوت ها را بشناسيم به حل بسياری از معضلات خود قائل ميشويم. به نظر راجرز هم اشکال مهم ارتباطی اشخاص اين است که می خواهند سخن ديگران را ارزيابی و قضاوت کنند

"برایم لبخندی بیاور
که ازچهره‌ی شهر من
گم گشت
برایم خورشیدی بیاور
که مهر بارد بر این دشت"...
به نقل از وبلاگ امير حسين سام

امروز هم شب شد

2008-11-18T13:06:00.001-05:00

من که ميدونم الان اين همه دير، و کلی زودتر از ديشب دارم از کتابخونه ميرم خونه، وقتی پامو بذارم تو حياط دانشگاه چی دلم می خواد! اون بماند! اما امروز داشتيم حرف ميزديم که احتمالاً شيوه ی کلی اي که اکثر ما برای زندگيمون در پيش گرفتيم، يه ايراد اساسی داره که همه ی آدمايی که من اطرافم می بينم، درب و داغون و ناراضين. به قولی "دپ"! يه جورايی اپيدمی شده. و عجيب و نگران کننده ست. رفتن از ايران، راه حل اين ماجرا ها نيست..اين رو می تونم با احتمال قابل اعتمادی بگم. دارم به اين ايمان ميارم که واقعاً لذت بردن از همين لحظه ست که لازمه. عمرمون داره ميگذره و من اين رو امسال حوالی روز تولدم خيلی عميق حس کردم. مثلاً وقتی که ديدم آدم هايی که من سال به سال هم نمی بينمشون، يا حتی شايد ديگه هم نبينمشون، کسايی که من شايد تولدشونو ندونم کی هست، کسايی که فقط از به دنيا اومدنم خوشحال بودن و اين رو به هر طريقی هر جای دنيا هم که بودن بهم فهموندن. اون وقت حس کردم که واقعاً چيه که بيش از همه چيز برای نوع بشر خوشحال کننده ست و ما همه داريم بی خيال از کنارش ميگذريم

مکالمه ی امروزمان برايم ياد آور تکه هايی از ژان کريستف بود که الان اينجا می نويسم:
-اوه، خدايا! خوب بودن: زره خودپرستی را از تن برکندن، نفس کشيدن، زندگی را، روشنايی را، وظيفه ی محقر خود را و يک وجب خاکی را که در آن ريشه دوانده ايم دوست داشتن! مانند درختی در تنگنا مانده که به سوی آفتاب بالا ميرود، آنچه را که نميتوان کران تا کران داشت، کوشيدن و آن را در عمق و در بلندی به دست آوردن!
-بله، و بيش از هرچيز يکديگر را دوست داشتن. کاش مرد بيش از اين حس ميکرد که برای زن در حکم برادر است، و نه تنها طعمه ی وی، يا آنکه زن طعمه ی او! کاش هردوغرور را از خود دور ميکردند و هرکدامشان يک جو کمتر به خود می انديشيد و يک جو بيشتر به ديگری. ما ناتوانيم: همديگر را ياری کنيم. به آنکه از پا افتاده است نگوييم: "ديگر تو را نميشناسم." بلکه: "دوست من، دل داشته باش. از اين ورطه بيرون خواهيم آمد."

اين زندگی، قابليت آن را دارد که به شادی واقعی بگذرانيمش. اگر نمی کنيم، به خودمان ربط دارد. بيابيد عمر پرتقال فروش را!

تاکسی-اتوبوس-نوشت

2008-11-17T01:19:00.002-05:00

تقريباً همه انسان های پيوند بريده ايم! بريده و جدا از جسم هامان...و البته از دل هامان. همه مشکل دارند، پس چرا به جای همراهی اين قدر يقه ی هم را می گيرند، نمی دانم.

ديگر بزرگ شديم، بازی نمی کنيم، همه چيز خيلی بيش از حد خشن و جدی شده. خفگی از جديت در راه است. باور کنيد که هر چيزی محاسبه پذير نيست. بيايد بازی کنيم. خيلی ساده.

فکر می کنم هر پديده اي را بايد نو به نو، هر لحظه، "شناخت"، و نه با "يادگرفته" های مرده، بر حسب عادت، تعريف و قضاوت کرد

انتخاب، اختيار است؛ اما نتيجه ی انتخاب، جبر. مختاری کوه که می روی چه فرياد بزنی، اما آنچه به تو بر ميگردد،
جبر است

خيلی حس جالبيه که خيلی کار دارم و هيچی معلوم نيست..هيجان اينکه چی ميشه حس جديديه. خوبه. !
دانشجو به اين خوبي!‌:دي

حرف های قبل از تولد

2008-11-12T10:44:00.002-05:00

چند شبی ست که پسرک ترکی که آکاردئون می نوازد به کوچه مان می آيد..اين شب های خيس بارانی، و تهران. گاهی، لحظاتی، باخودم فکر می کنم او در زندگی چه می خواهد. گاه حتی دل دل می کنم که بروم سر صحبت را باهاش باز کنم. اما هر بار می ترسم. از اينکه ذره اي حس ترحم کنم، می ترسم و نمی روم. گاهی دلم می خواهد با دوره گرد های سر چهار راه ها هم حرف بزنم. به خصوص آنها که وقتی فکر می کنند از دو نفر حتماً دست کم يکی می خواهد برای ديگری گل بخرد، گير ميدهند بهشان. يعنی بيشتر ميخواهم آنها با من حرف بزنند و من گوش بدهم.

مونولوگ:
حالا که دو روز ديگر بيست و دو ساله می شوم، آن بخش از سريال friends را ديدم که راجع به وقتی ست که هر کدام از آدم های داستان، سی ساله می شوند..و حالا فکر می کنم در يک پنجم اول دهه ی دوم زندگی ام خوشحالم از اينکه هنوز هم ذهن جامدی ندارم. سيالی و سادگی اش را دوست دارم. پيچيدگی اش را هم. روانی احساساتم را دوست دارم. باز بودنشان را و سياليشان را. رهايی بخش بودنشان را هم. من هم مثل همه ی آدم ها، زمان هايی را در اين سال ها آنچه در آن لحظه بوده ام، را "نفهميده ام" يا اصلاً تنبلی ام آمده که بفهمم..نا متعادل بوده ام..اينها را هم "می پذيرم*". چرا که الان به جايی رسيده ام که می دانم اينها را..و يک کليد خيلی مهم هم دستم آمده. قبل تر ها اعتماد به نفس و پشتکار، يا اراده و سرسختی ام را خيلی دوست داشتم. الان اين جامد نبودن برايم اولويت دارد..چون فکر می کنم آنها را هم می پوشاند. اين را با مرور کامنت های اين پست در 2005. 15.11 دانستم. از اينکه نازنينی را دوست دارم که با ترسی که اصولاً آدم در ديدن خودش حق هم دارد که داشته باشد، مواجه می شود، می بيندش و بعد انتخابش را می کند که با آن ترس چه کند، چه تغييری بدهد، خوشحالم. از اينکه اشتباهاتش را صادقانه با خودش می پذيرد، و در جهتی که دوست تر دارد، هر قدر هم تازه، قدم برميدارد..از زلالی مستقلش اش راضی ام. فکر می کنم جز با پذيرش نمی شود حرکت مفيدی کرد.

نازی، با اين پاهای جديدت
شمرده که قدم برميداری
با شتاب که ميدوی
ضربانت را که لمس ميکنی
خش خش برگ را که ميشنوی
لبخند بچه ها را که می بينی و عشق می کنی
مهر بی قيدی که داری را که می بينی
و خوشحالی که آن قدری هست که به همه ی دنيا هم برسد..حتی به خودت،
آرامش است که سلول هايم را لمس می کند...سپاس.

پ.ن. 1. پذيرش: بودن با آنچه که هست، همان طور که هست.

پ.ن.2. خوش حس ترين سورپرايز تولدم، همچنان همينه،
june 2006, 21 !

پ.ن.3. به دوستانی که گفتند پست قبلی را چرا برداشتم و جواب اس-ام-اس بهشون نرسيد: من فکر می کنم که تازه دارد دستم می آيد چه طور در نوشته هايم خودم را بيان کنم. ز.، تو می فهمی. اما خوب، از اين که اين پست را گذاشتم، ميشود نتيجه اي گرفت!

پشت کوها...

2008-11-04T05:04:00.001-05:00

عمو زنجير باف؟
شنيدم زنجير منم بافتی!
اما آخه، انقد چرا...انقد دور انداختی؟
پشت دريا، يکمی بالای آسمونا، نزديک آفتاب...
تو بال ديدی به بدنم، يا که يه طوقی گردنم، انقد دور انداختی؟

عمو زنجير باف؟
تو که زنجير منو بافتی، اون ور شب انداختی،
بهم بگو...بهم بگو
کی از کجا اومده پشت کوها، اون دوردورا نشسته منتظر واسه ماها؟

که ما بريم، اول حسابی گرممون کنه
چايی داغ بمون بده، آروم و محکم، مهربون، بغلمون کنه
شعرای شاد زمزمه کنون، يا تو سکوت، باهم بريم راه بريم، حسش اگه بود، بدويم
وقتی غم اومد، نرم نرمک نازمون کنه، صبر کنه تا بباره، تموم شه، بگذره
وقت سحر، که نيمه خواب، لبخند مهربون داشته باشه
وقتی تو راهيم تا پشت کوه، هوامونو داشته باشه..صبر کنه..چايی رو آماده کنه

عمو زنجير باف؟
زنجير منو بافتی؟

2008-11-01T09:36:00.001-04:00

چه ابر تيره اي گرفته سينه ی تو را
که با هزار سال بارش شبانه روز هم
دل تو وا نمی شود

ه. آ. سايه--

و من، چه ساده، ايمان دارم به وفاداري روياها
و شما، چه ساده، ترسيده ايد از رؤيا

جو گيری در دانشگاه صنعتی شريف

2008-10-22T17:49:00.002-04:00

اينجا تقريباً همه جوگير می شويم. جو نمره ی تافل و جی-آر-اي و امثال آن. جو رتبه ی دانشگاهی که برای فوق يا دکترا می خواهيم پذيرش بگيريم و ديگر هيچ. هويت خيلی آدم هايی که من اين روز ها می بينم را همين تشکيل می دهد که در چه دانشگاهی و با چه عددی پذيرفته می شوند.
و خيلی بها ها پرداخت می شود و من می ترسم از پشيمانی اين همه آدم بعد از چند سال. سخن های تلخ و حتی بدتر که تو که با فلانی شش تا پروژه داری! و چه قدر عادی شده است اين فضا

واقعاً مدرک را که از فلان دانشگاه جهان اول(!) گرفتيم، شاد می شويم؟؟؟! واقعاً اين چيزی ست که راضی مان می کند؟ ما می خواستيم اين طوری شود؟ اين شد همه ی زندگی؟ وووووه! من فکر نمی کنم گله ام ماجرای گربه دستش به گوشت نمی رسيد و شانس نزديک به صفر من در فوق ليسانس خواندن در استنفورد باشد.

جالب اينجاست که به نظر اين جو را خودمان هم می سازيم. اين که چه فرايندی ست که طی می شود را نمی دانم

پ.ن. من خودم را بسازم، کلی کار کرده ام. هرچند که خوشبختانه تا حدی از جو دانشگاه عقبم

من دلم می خواهد همه مان بدون هيچ لايه اي و پوششی، مستقيماً آرام و شاد باشيم. فقط همين. حالا گيرم که همه هر فکری هم بکنند.

به همين شادی بسيار قناعت کرديم..چه کنيم ديگر؟ شما ببخشيد

2008-10-19T15:12:00.003-04:00

و من امروز صبح برد زنان ساختمان ابن سينا را که ديدم، يک صفحه ی اول را که خواندم، هدفون به گوش، زدم به خنده و مسخره بازی...و بعد به سرعت چشم هايم بی پرده خيس شد. و من سعی داشتم تا دانشکده به زور خشکشان کنم، عينک آفتابی هم چشم هايم را از خورشيد و چشم های آدم ها می پوشاند، هم آن ها را از چشم هايم. و من اينجا نمی خواهم راجع به آنچه خواندم، چيزی بگويم يا بحثی بکنم.

و دم غروبی راجع به طرح بومی سازی ورود به دانشگاه که حرف می زديم:
- "...شما از اين کشور برويد، ما درستش می کنيم..."
- "هاه! کجاش رو درست می کنيد؟ از کجاش شروع می کنيد؟"
- "همون طور که زمان پهلوی آمديم و ساختيم...حالا هم می سازيم...اما شما بهتر است که برويد..."
(سکوت... از پنجره به بيرون نگاه می کنم، نگاهی به موبايلم می اندازم...)
-"راستی، برج ميلاد هم قشنگ شده ها! "

*: جوری که من می دانم، به موجب بخشی از اين طرح، دختران به طور پيش فرض بايد در شهر يا دهات(!) خودشان درس بخوانند، مگر اينکه پدرشان وثيقه ی ملکی نمی دانم چه قدری بگذارد تا اگر دخترشان مرتکب خطا(!!)يی شد که پسر ها نمی شوند، همه چيز گردن خودشان باشد.

و من ياد "جنس دوم" افتادم که بچه ها برايم خريدند و کلی منتظر شده بودند که شهر کتاب دو جلدش را بياورد و آخر کلاس گسسته هيجان زده ام کردند... و از گلناز مشاوره خواسته بودند که چه برای اين موجود(!) بخرند! ياد اين خيالات بازيمان باهم که:
- "فکر می کنی ده سال ديگه، هر کدوم اين بچه ها کجا باشن؟"
- "خوب، اول خودت! من فکر می کنم که ..."
و ياد حميد که چه قدر با اين کتاب شوخی می کرد و من همچنان سنگ کاغذ قيچی ها را می بردم و الهه ی شانس خوانده می شدم.

حال من خوب است! و حال من هميشه می تواند بهتر هم باشد، حد اقل فعلاً!

بادا که مفيد باشم.

2008-10-16T13:47:00.001-04:00

عشق چيز عجيبی ست
آن طرف دنيا هم که هستی
دلم می تپد، زنگ که می زنی، و حرف هايم از يادم می رود

پ.ن. آره...دير و زود داره، اما اين هم بالاخره ميشه
:* :-)‌ :-|

2008-10-16T09:09:00.000-04:00

مونولوگ:

رفتاری از من که در بطن، رنج باشد، تحقيقاً در راستای سلامتم نيست. يک انسان ناسالم، قطعاً تأثير منفی در جامعه خواهد داشت، نمودی از شادی هم نخواهد بود.

از آنجا که خوش بينانه می توانم از حال آگاه باشم، می توانم انتخاب کنم، پس می توانم در هر لحظه اين پارامتر را چک، و تغييرات لازم را اعمال کنم.

در سطح تئوری با تغيير مسأله اي ندارم، که خاصيت طبيعی اين زندگی و طبيعت است.. و چه خوب که هست. از آنجا که رو در بايستی هم ندارم و از صحبت با من در آغوش خودم ترس و ترديدی نه، می توانم حدس بزنم که آن چه مرا گاهی، مثل الان، از احوالم در آينده می ترساند، بيمی ست در من از دوری يا از دست دادن آنچه سر انجام ممکن است روزی مطلوب بيابم (که قابل درک است!) و شهودی ست در من که بوی مطلوبی شنيده، طفلکی دلش لرزيده است که مبادا... بويی از جنس لمس نو به نوی رؤيايی ديرين، تمايلی که زمانی برای من موجود می شود که آن بخش پرفکشنيست (کمال طلب؟) وجودم، آرام گرفته باشد و به من گفته است که آن وقت ديگر حاضر نيست کوتاه بيايد. برای او، هيچ وقت کشف آنچه می خواسته را نکردن، قابل تحمل تر از کشف و جدايی از آن است، که دومی نا ممکن و بيش از حد فرساينده می نمايد؛ هرچند که هر دو به نوعی دردناکند. سودايی جز رهايی و رشد شادی واقعيت آن خيال مطبوع ندارد و با همه ی اينها پرهيز دارد از وابسته کردن معنای زندگی به هر چيزی جز معنای زندگی..برای او هم، اين مهر، شادی و آزادی ست که معنا دارد... و البته لمس نمودی از اين معنا، لمس همان خيال خوش ترکيب زيبا که واقعی باشد... شاهد جوانه زدنش بودن.

2008-10-15T14:26:00.001-04:00

من غول چراغ جادو نيستم، من نه می توانم پرواز کنم، نه می توانم مسير زمان را تغيير دهم، و نه آدم ها را.

و ديگر نمی خواهم خيال ببافم که اگر بودم، چه می کردم. همان چيزی که چند ساعتی امروز آنقدر با وسواس و ظرافت بافتم..و تمام مدت هم می دانستم که نتيجه اي ندارد. مثل پکی که آدم ها می زنند و آگاهند به اينکه آن دود است، نه اکسيژن. اين دست بافته ی من، و بسياری ديگر که در ساليان بافته ام، نه هرگز مرا شاد می کند، نه ديگری را؛ مثبت که بنگرم، بيهوده است، اگر نه مضر.

من می خواهم لحظه را، خودم را، زندگی کنم؛ فقط همين؛ اين که ديگر غول چراغ بودن نمی خواهد.

---

بادا به سمتی رشد کنم که ببخشم بی چشمداشت، بگذرم با مهر، و نگذرم از توانايی هايم.
بادا که بی مرز، مهر بورزم.

---

بی زران از دستبرد رهزنان آسوده اند
ذره را دل از نسيم صبح گاهی می تپد
--صائب تبريزی

2008-10-07T09:05:00.002-04:00

تو کتابخونه ی دانشگاه نشستم..حوصله ام از خوندن مقاله ی شصت صفحه اي سر ميره..اتفاقی کليپ
.Don't give up, You are loved
. رو می بينم

اگر خودم مجری (!) اين کليپ بودم، حسم خيلی شبيه وقتی بود که ورزش می کردم با تمام سختی، و به هر حال هر حرکتی رو که می بايست انجام می دادم ادامه می دادم که به خودم ثابت کنم که "می تونم". يکی از جذابيت های ورزش کردن هم برام همين اراده و ادامه ست. حسی از قدرت و اميد! تعجب می کنم که در کودکی از ورزش گريزان بودم. شايد برای نا آگاهی من و معلم های ورزشم بود.

حالا، در حالی که کار هايم زياد و سختند، نتيجه معلوم نيست..و احساساتم صافند، شفاف و جوان و شايد آسيب پذير و ظريف..ادامه می دهم..خوب راستش گاه بازی بازی هم می کنم! من خودم هم دقيقاً درک نمی کنم که چرا اين طور شده ام(با چيزی جز شهود درونی ام)..اما چند ماهی هست..برای همين فکر می کنم چيزی بيش از يک توهم يا اتفاق يا بی خيالی است که اين قدر نسبتاً کم مشوش می شوم و با "همه" ی واقعيت هايی که وجود دارند، "آرام" ام.

حال من خوب است،
دلم کمی هوای تازه ی باران خورده می خواهد
کمی علف تازه و يک دشت فراخ که بدوم
و
فراوان مهر
...
انگار که از آغاز برای مهر بود که آمدم..هرچه می گردم، چيز ديگری اين قدر وسيع نمی يابم

2008-10-04T13:52:00.000-04:00

photo taken by sb whom I don't know! not me BTW! ;-)

بسيار گفته می شود که: "به طرز مرموزی اين روز ها خوشحالی!" حتی با وجود اينکه خواب ديدم تافل شصت و چهار شدم!
خوب راست هم می گن! دارم رهايی، سادگی و شادی رو آگاهانه مستقلاً تجربه می کنم. خيلی خوبه! اساساً عجيبه.
يک سال ديگه هم هرچی شد، شد. من زندگيمو می کنم و تلاشم رو. و اين واقعيه. وجود داره(محض تأکيد). لمس می کنم.
سادگی و لحظه، الان برای من با شادی تناظر يک به يک داره.

P.S. :-)

2008-09-26T16:10:00.000-04:00

برداشت اول: يک محله ی فقير اطراف کرج، بچه ها دور ماشين جمع شده اند، با سادگی تمام سلام می کنند...جوون تر ها
با تلخی و تمسخر می پرسند: دااش، ماشينت چند؟! من مشغول طراحی داخلی خانه ی جديد در خيال. يک سلام ديگر...

برداشت دوم: ظهر، جلوی بانک نمی دانم چه ی تجريش، يک کارگر شهرداری خواب بود، و ما خانه را معامله کرده بوديم.
خواستم از پشت عکس بگيرم، که ترسيدم اگر بفهمد ناراحت شود.

برداشت سوم: حالا، روز های آخر خانه باغ، معروفی پيانو می نوازد... و من به اين فکر می کنم که از اول تابستون تا يک ماه پيش، تقريباً هر بار از وليعصر پايين می آمدم، يک پروانه می آمد توی تاکسی..و من چه ذوقی می کردم که پروانه از من نمی ترسد..ديگر نيست. شايد برای خاطر پاييز است. به اينکه اين همه نا به سامانی در دنيا هست..و من کودک که بودم، دلم می خواست بروم در آفريقا و نگذارم مردم گرسنه باشند و به مردم چيز بياموزم.

کاش همه جا، هميشه، صلح و شادی باشد، نه جنگی، نه گرسنه کودکی، و نه تجاوز به حقی.

2008-09-16T15:53:00.000-04:00

photo taken by Tohid. F, Parishan Lake, Spring 2008

مهتاب، ماهانه*، می تابد امشب
سايه اي روی ديوار
خيال کن...

---

ای کاش تهران امن بود، آن وقت من حتماً تا صبح می رفتم کوه

*. همچون ماه

2008-09-13T09:32:00.000-04:00

آخه شما باشين، شک نمی کنين اين گربه هه معتاد شده باشه؟ هرچی گربه تو کوچه ی ما هست و من ديدمشون، همشون
هی عميقاً می خوابن! به هيچ وجه هم از جاشون تکون نميخورن. موجوداتی اند بسی تن پرور

و من ديگه فعلاً تنها نيستم! از ديشب که ع. رسيد، خيلی سريع هرچی توی اين جعبه ی (الان) خالی بود رو خوردم! هنوز يه عالمه ديگه هست! هيهييهييييي

پ.ن. تاريخ عکس ها هم اشتباهه! همين امروز گرفتم. هيهيهيهيهی

2008-09-06T17:04:00.001-04:00

ديوار خانه باغ

خانه باغ آرام تر از هرشب..ماه کمی نزديک به نيمه..غروب چند قطره اي باران باريد و من در ايوان بودم..نزديک به کوه، درخت و آسمان.
من خواب ندارم. من قلقلکی شده ام، و احساس می کنم خيلی مهربان و ساده، شبيه نسيم خنک باران خورده که به بال های پروانه خورد.

---

"همه ی دختران بايد
شعری داشته باشند، که برای آنان نوشته شده باشد.
حتی اگر لازم باشد برای اين کار
آسمان به زمين بيايد."
--ريچارد براتيگان

2008-09-04T05:39:00.000-04:00

the photo is not taken by me

کفش هاتو در بيار، حالا بی درنگ بدو تو يه آغوش پر مهر آروم...
اگه هم کسی غير خودت نبود، خوب تو بغل خودتی

2008-08-24T17:14:00.001-04:00

سوپ خوش مزه پختم. کپی رايت داره و با ذکر منبع می تونيد بپزيد و لذت ببريد!
جدی جدی يکی ديگه از استعدادای من آشپزيه! بعد ها شنيدم که چه قد مامان نگران اين قضيه و قضايای مشابه بودن که نازنين بتونه در اين سطوح ابتدايی، مراقب خودش باشه...همم

برای دو نفر:
مخلوط شير و آب به نسبت دل خواه از "يک به يک" تا "مبهم" (يعنی مخرج کسر صفر ميشه) پلت فورم سوپتونه، هر کدم يک و يک سوم پيمانه.

از اينجا به بعدش بيش تر سليقه اي ميشه! اين واقعيت که مزه ی سوپ من و شما با هم فرق می کنه، اينجا ها يکی از ريشه هاش پيدا ميشه. يک ريشه ی ديگه ش هم حالات روحی روانی مونه موقع آشپزی! به هر حال:

سه چهار تا قارچ خورد شده، يک پيمانه ذرت تازه، نصف فلفل دلمه اي خورد شده، کمی جعفری و يا گشنيز خورد شده، يک دونه هويج ريز شده، به علاوه ی يک پيمانه جو پرک و يک قاشق غذا خوری خامه و نصف قاشق کوچولو کره ی گياهی، ادويه جات دلخواه (نمک، فلفل سياه، آنغوزه، سبزی خشک).
همه رو بريزيد توی ظرف و بذاريد با حرارت ملايم بپزن.

من خودم اول با حرارت کم ميذارم بپزه، بعد از اينکه پخت اما هنوز آبکی بود زيادش می کنم تا جا بيافته، بعد دوباره زيرشو کم می کنم! (يعنی تا جايی که يادمه اين کارو کردم!!).

عاليه! سبک، مغذی، و ساده!

---

:-D